Hey, ik ben Aniek. Ik ben net 18 jaar. Ik ben nieuw hier. Ik heb nu 4 dagen een pacemaker, terwijl dat eigenlijk helemaal niet de bedoeling was. Ik had last van hartkloppingen, en daarvoor werd ik doorverwezen naar een ander ziekenhuis om daar een ablatie te doen, waarbij het ineenkeer verdwijnt. We hoorden over de kans van 0,04% dat het fout zou kunnen gaan. Maar het was in dat ziekenhuis nog nooit gebeurd, dus ik ging daar ook totaal niet vanuit. Maar bij mij ging het toch fout. Ik lag daar in die ablatiekamer. Ze branden mijn extra geleiding die ik had weg, maar raakten daarbij mijn gewone geleiding. De av-knop was beschadigt waardoor er een avblok ontstond. Ik schrok er heel erg van want ik was gewoon plaatselijk verdoofd. Ik voelde de paniek daar, ik wist eerst niet wat er aan de hand was en dacht dat ik dood ging. Maar toen werd me uitgelegd wat er aan de hand was. Ze stopten gelijk met de behandeling en ik kon weer naar de zaal toe. Ik had een tijdelijke pacemaker in me via me lies en dan zo'n kastje boven mijn bed. Ze wilden 4 dagen wachten, de maximale tijd geven om het te herstellen, watn ze vonden mij veel te jong voor een pacemaker. Maar er kwam geen verandering dus kreeg ik afgelopen dinsdag een pacemaker. Woensdag kon ik naar huis. Het is nu zaterdag. Ik voel me nog vreemd. Emotioneel gezien ben ik er ook nog lang niet. Soms ben ik heel verdrietig, dan weer boos op de dokter dat hij het verkeerd heeft gedaan, of gewoon opstandig, dan wil ik de pacemaker er uit hebben. Ik weet ook, het is nog maar net geleden gebeurt en het komt vast allemaal goed, maar ik moet nog heel erg aan het idee wennen. Omdat het ook zo onverwachts gebeurd is. Ik voel hem nu vaak tikken.. heel vreemd. En nog last van me arm enzo. Maargoed ik wou me verhaal even kwijt. Zijn er mensen die tips hebben of die ook zoiets mee hebben gemaakt?

Groetjes Aniek

Door moderator mariette op Zaterdag, 21 Januari 2006 - 10:34:

hallo aniek

Wat naar voor je allemaal :-( Ik kan me voorstellen dat je nauwelijks kunt bevatten wat er allemaal is gebeurd. Ik lees wel een paar vragen aan het einde. Je voelt de pacemaker tikken schrijf je. Voel je dat op de plaats waar de pacemaker zit? Alsof het een soort schokjes zijn? Dan zou het kunnen (maar Rolf weet daar veel meer van dan ik) dat de instelling nog op unipolair staat. Dan kan je een soort schokjes voelen op de plaats van de implantatie. Je kunt ook soms iets voelen bij het middenrif. Dan zou je last kunnen hebben van phrenicus prikkeling. Dat is een zenuw die eigenlijk (even simpel gezegd) langs het hart loopt, naar het middenrif. Soms wordt deze zenuw net geprikkeld door het stootje van de pacemaker.

Dat je last hebt van de arm is minder gek, dat moet slijten. Het is pas met gebeurd, dus dat moet je even afwachten.

Weet je welke pacemaker je hebt gekregen? In welk ziekenhuis was je? Dat laatste mag je me ook prive mailen als je zou willen (zie links onder contact).

Sterkte, en ik denk wel dat je reacties krijgt van anderen om je een beetje te steunen!

Door riekie op Zaterdag, 21 Januari 2006 - 11:32:

Hallo Aniek
Nou zeg dat is zeker schrikken!!even voor een abelatie naar het ziekehuis,En dan met een pacemaker terug komen.
Een abelatie is al niet leuk,Maar dan deze ervaring ,dat haalt je hele leven overhoop!!
Aniek ik begrijp dat je van slag bent, En dat je allemaal even niet meer weet.
Ik zou zo ook niet weten wat te zeggen maar ik vind dit heel erg voor jou.
Je bent nog zo jong en wij( oudje) hebben het zo nu en dan nog moeilijk mee.
Maar hopelijk kan je de rust vinden en het allemaal even laten bezinken,
En misschien krijg het dan een plaatsje in je leven.
Aniek geeft het de tijd !En praat der veel over dan krijg het de zijne tijd een plaatsje in je nog jongen leven.
Aniek sterke en schrijven meisje!!
Groeten riekie

Door Aniek op Zaterdag, 21 Januari 2006 - 13:31:

Wat een lieve reacties! en ook reacties van mensen die je begrijpen. Zoals mijn vriend doet ook harstikke lief wil het allemaal begrijpen en doet harstikke z'n best, maar hij snapt toch nooit 100% wat ik bedoel en wat ik voel. Want vaak zeggen mensen ach joh, het komt wel goed, wees blij dat zo'n ding er is. Het is gewoon nog even wennen. En ik weet ook dat ik het ook positief moet inzien, maar dat is soms best moeilijk. Ja ik snap wel dat het goed komt, maar dat is wel makkelijk zeggen. Ik voel me zo vreemd, onwennig, er zit daar iets wat er niet hoort. Het klopt gewoon niet! Het is niet eerlijk! En ik moet ook blij zijn dat er pacemakers bestaan maar dat was totaal niet de bedoeling. Ik zou voor een kleine ingreep 2 dagen in ziekenhuis blijven en dan gelijk vanaf zijn, maar nu ben ik gewoon hartpatient geworden, en daar aan moet ik nog verschrikkelijk erg wennen! Ik heb geloof ik DDD pacemaker gekregen, ik lag in de Weezenlanden in Zwolle. ik heb gehoord een van de beste ziekenhuizen als het om het hart gaat. Het moet een echt hartcentrum zijn. Maar de communicatie daar is erg slecht! Ze wisten geloof ik ook slecht wat ze met me aanmoesten maar goed dat is een ander verhaal. In elk geval bedankt voor jullie snelle reacties! Erg fijn!

Door Anny op Zaterdag, 21 Januari 2006 - 16:40:

Hoi Aniek

Wat erg wat jou is overkomen . Ook kan ik me best indenken dat het een hele klap voor je is . Het valt niet mee en zeker niet zo jong.
Praat er veel over huil en lach. Probeer de posietieve kant er van te zien al valt het niet altijd mee. Ik wens je veel sterkte .Heb je het moeilijk schrijf het op deze site van je af.
Hier zijn altijd mensen die je berichtje lezen en begrijpen ,ook die je via deze site kunnen ondersteunen

Groetjes Anny

Door Aniek op Zaterdag, 21 Januari 2006 - 17:13:

jah ik denk dat ik dat ook zeker ga doen! Hier zijn allemaal mensen met hetzelfde, dus elkaar begrijpen is veel makkelijker! Bedankt voor je berichtje Anny..

Trouwens hoelang heeft het bij de meesten geduurd voordat ze hun eigen leven weer helemaal hadden opgepikt en dat alles weer normaal was??

ik heb mijn pacemaker trouwens onder de spier zitten.

Groetjes Aniek

Door moderator mariette op Zaterdag, 21 Januari 2006 - 18:14:

Hoi Aniek

Bij mij ging het allemaal heel snel. Ik moet eerlijk bekennen dat ik er niet zo erg bij nadenk. Het ding zit er, en dat is dat.

Las je nog wat ik schreef over het tikken dat je voelt? wat dat zou kunnen zijn?

Door Aniek op Zaterdag, 21 Januari 2006 - 18:26:

Oke nou hopelijk gaat dat bij mij ook gebeuren.

Dat tikken is net onder de wond, op mijn borst.
ik heb ook gelezen dat het op het begin wel eens voorkomt. Anders vraag ik bij de volgende controle in maart wel wat het is, en misschien is het in tussentijd ook al over.

Door Anny op Zaterdag, 21 Januari 2006 - 19:58:

Hoi Aniek

Je vraag is hoelang het duurt voor je , je eigen leven weer oppikt of op kan pikken.
Dit is voor een ieder wel iets verschillend . Ga er van uit over 6 weken als je, je arm weer normaal mag gebruiken dan gaat het normale leven weer beginnen. En dan gaat het ook elke dag weer een beetje beter. Het leven heeft nog toekomst ook voor jou.Als ik je en tip mag geven om je wond sneller en mooier te laten genezen smeer deze in zodra de hechtingen er uit zijn met ALOE VERA GELLY doe dit een paar keer per dag dit is om vocht in de huid te brengen zo geneest je wond sneller en beter en mooier

Groetjes Anny

Groetjes Anny

Door meiney op Zondag, 22 Januari 2006 - 09:56:

Hai Aniek, ik heb hetzelfde meegemaakt in Leiden. Ook opname voor een simpele ablatie en twee dagen erna naar huis maar zij raakten ook mijn sinusknoop en daarna heb ik ook vier dagen moeten wachten omdat ze hoopten dat het zou herstellen. Dat is nu tien jaar geleden en het heeft wel drie maanden geduurd voor ik helemaal hersteld was, ik kreeg ook nog een klaplong na de inplantatie. Het tikken verdwijnt als de p.m. anders wordt ingesteld, ik had dat ook. Veel sterkte, meiney

Door eugenie op Maandag, 23 Januari 2006 - 19:53:

Hoi Aniek, goh meid wat zul jij geschrokken zijn. Reken maar dat het nog wel een tijdje duurt voor je aan het idee gewend bent. Ik ken dat gevoel van, ik trek hem eruit! Ik was 12 toen ik mijn eerste kreeg maar ik denk er nog zelden aan. In die tijd was ik er wel een tijdje verdrietig over en op die leeftijd is niemand in je verhaal geinterresseerd maar is iedereen aan het praten over jongens en uitgaan en studie, dat zul je nu misschien al merken. Op deze site kun je altijd even klagen hoor, daar zijn we voor. We weten tenslotte precies hoe jij je voelt. Ik ben inmiddels 43 en dus wel gewend, heb altijd alles gedaan met het ding dus je vriend hoeft niet bang te zijn voor jullie toekomst. Ik heb altijd gewerkt, 2 kinderen gekregen en alle leuke dingen gedaan die ik wilde. Misschien hooguit de ergste lichamelijke dingen niet maar wel bv geskied.Hou moed dus en geef eraan toe als je eens flink moet huilen, dat is tenslotte logisch. Je moet nogal wat verwerken. Heel veel sterkte en mail gerust als je iets kwijt wilt. Liefs, Eugenie

Door Petra op Maandag, 23 Januari 2006 - 20:55:

Hoi Aniek,

Ik heb van de ene op de andere dag een pacemaker gekregen terwijl er volgens de artsen eerst niets met me aan de hand was. Dan wordt je inderdaad enorm overdonderd.
Ik ken het gevoel van verdriet en machteloosheid je hele leven verder te moeten met z'on ding, want zo noemnde ik het ook.
Nu ben ik 4 jaar verder en verwens de pacemaker nog wel eens weg. Maar ik heb hem een plaats gegeven omdat ik er nu rust in heb gevonden.
Het is tijd en het kost tijd. Het is allemaal nog zo kort, probeer voor jezelf op een rij te zetten en te kijken wat heeft de pacemaker bij mij veranderd. Ben ik er ongelukkiger door geworden. Ben ik beperkt met bepaalde bewegingen, ben ik als persoon veranderd, enz. enz. stel jezelf vragen en zet ze op papier heb ik ook allemaal gedaan. Schrijf de boosheid en of verdriet van je af. Je mag best boos zijn of verdrietig, maar vergeet ook niet verder te gaan met leven met een pacemaker. Je bent nog jong wat niet wil zeggen dat het dan minder erg is. Maar probeer met jezelf in reine te komen met wat er is gebeurt blijf er met je cardio of lotgenoten over praten totdat je zelf merkt dat het allemaal iets makkelijker gaat. Ik heb mezelf op deze amnier goed kunnen helpen en hoop het op deze manier door te kunnen dragen aan anderen. dat is toch ook de bedoeling van dit forum.
Aniek, Een pacemaker heb je vaak voor het leven maar vegeet een ding niet laat het niet je leven beheersen, Blijf jezelf zoals je was, en geniet van alles er is zoveel moois,
Veel liefs en tot horends (schrijvends)
Ik ben zelf nu 36 jaar en heb 4 jaar een PM.

Door john op Maandag, 06 Maart 2006 - 22:28:

Halo,ik heb nu 3maanden een pm,en ook totale ablatie gehad,eerst veel hartblokers gehad,veel vekeerden medicijnen,en na 10 jaar tobben de pm,en een week later deablatie,het laaste ging zo snel een uur later was ik thuis,zonder enige beglijding,nu 3 maanden later vind ik het een hinderlijk gevoel,vooral de draden naast de pacmaker,pijnelyk,kan er niet op slapen ,of steunen of inspanen,regelmatig schoken,of sneler slaan zonder bijna inspaning,nu zegen ze dat ik een leke hartklep heb,deze week weer een onderzoek,of ik geopereerd moet worden,ik word deze week 59jaar.ik wacht het maar af,,ik blyf moed houden,jy ook?o.k

Door john op Maandag, 06 Maart 2006 - 22:30:

Halo,ik heb nu 3maanden een pm,en ook totale ablatie gehad,eerst veel hartblokers gehad,veel vekeerden medicijnen,en na 10 jaar tobben de pm,en een week later deablatie,het laaste ging zo snel een uur later was ik thuis,zonder enige beglijding,nu 3 maanden later vind ik het een hinderlijk gevoel,vooral de draden naast de pacmaker,pijnelyk,kan er niet op slapen ,of steunen of inspanen,regelmatig schoken,of sneler slaan zonder bijna inspaning,nu zegen ze dat ik een leke hartklep heb,deze week weer een onderzoek,of ik geopereerd moet worden,ik word deze week 59jaar.ik wacht het maar af,,ik blyf moed houden,jy ook?o.k

Door Aniek op Woensdag, 08 Maart 2006 - 11:26:

Na lang niks meer op deze site te zetten ben ik er ff weer. Ik lees trouwens wel de meeste dingen, maar kan weinig antwoorden geven opvragen want zoveel ervaring heb ik nu. Mijn DDDpacemaker zit er nu 6 weken. En ik wou toch even een berichtje posten omdat ik vanmidadg mijn eerste controle heb. Ik heb eerst cotnrole bij de pacemakertechnicus, dan een gesprek met mijn eigen cardioloog, end aarna nog een gesprek die mijn ablatie 'fout'heeft gedaan, waardoor ik nu een pacemaker heb. Dit heb ik zelf aangevraagd, naar aanleiding van de gesprekken met mijn maatschappelijk werkster. Ik wil hem niets beschuldigen, maar alles nog even op een rijtje zetten voor mijn verwerking. Want heb ik heb nooit weer gezien/gesproken. Maargoed, dat is dus vanmiddag. Ik vind het wel heel spannend allemaal. Maar ik heb met mezelf al afgesproken dat ik ga zeggen wat ik vind en wat ik denk. Ik laat me niet zomaar wegjagen daar. Niet eerder voordat ik alles gezegd heb. Nog een stukje verwerking... Ik ben heel benieuwd hoe dat zal gaan, en ik hoop echt dat ik niet dicht klap!
Dit wou ik even kwijt.. Jullie ook allemaal veel sterkte.. Liefs mij

Door Anoniem op Zaterdag, 11 Augustus 2007 - 20:49:

hallo daar ik heb mijn pacemaker nu een weekje ,het inzetten is me toch wel tegen gevallen vooral die laeds inbrengen was echt geen pretje ,de eerste paar dagen als ik maar voor over boog begon hij al raar te kloppen, ik vertrouwde het echt niet. Nu ben ik en paar dagen verder en gaat het al veel beter.Ik heb het echt wel onderschat.In het ziekenhuis deden ze er heel luchtig over, maar het doet echt wel wat met je lijf en je hoofd.voor iedereen die nog moet veel succes !!!!!

Door annoniem op Woensdag, 07 Oktober 2009 - 21:32:

Hoi Aniek!
ik heb precies hetzelfde meegemaakt helaas! ;-)
ik heb er nu alleen nog een bacterie bij, daarom heb ik nog antibiotica. succes!!