hallo, in mijn zoektocht naar t ontdekken van mn nieuwe
levensstijl kwam ik op deze pagina, heel goed om te zien dat ik
bepaald niet de enige ben die is overvallen met een PM! Omdat
er best veel oudere berichtjes op de site staan, begin ik even
een nieuwe discussie, met mijn verhaal, op zoek naar
herkenning, ben benieuwd naar jullie (recente) ervaringen...

Ik ben een fanatieke hockeyster van 31, altijd op relatief hoog
niveau gesport tot ik eind vorig jaar mn kruisband en meniscus
scheurde. Helaas, operatie om eea te herstellen. Bij het prikken
van het infuus, ging t voor t eerst mis, ik viel weg en bleek een
asystolie te hebben (8sec flatline...). Omdat direct daarna mn
hartritme en ECG oke was werd gedacht dat het de stress voor
de operatie was. Ook goed, ik revalideren van mn knie. Dus een
par maanden aan de slag tot ik een wat raar gevoel links op mn
borst kreeg, de huisarts had geen idee, dus het zou wel goed
zijn. Tot ik flauwiel bij de fysio (ahum, was niet echt flauwvallen
achteraf..). Toen toch weer naar de huisarts en de eerste hulp.
Tja, alles in rust was goed, bloed ook, dus dan 48u een holter.
Ook goed, met een paar hele kleine (eigenlijk verwaarloosbare)
pauzes, volgens de cardioloog. Nou ja, dan nog een fietstest en
dan klaar. En dat was dus afgelopen maandag. En weer, NA de
inspanning als j hartslag rustig moet dalen, stortte die van mij
van 190 naar 0 in 1,5minuut... En serieus, de enige ' klachten'
die ik misschien had waren licht in mn hoofd en lat van
oprispingen (herkent iemand dit???).
Toen ben ik direct opgenomen en de molen in gegaan. Dat 3e
graads AV blok was heel duidelijk, de oorzaak niet. Dus een CT
scan, een thorax foto en een MRI van mn hoofd (vond het erg
prettig dat alles zo werd uitgesloten), maar alles ziet er gewoon
goed uit?! Einde van dit verhaal is dat ik dus gisteren een PM
heb gekregen en dat ik nu thuis op de bank zit bij te komen van
dat idee...
Helaas heb ik het idee dat niet direct al mn klachten weg zijn,
ben nog steeds af en toe wat licht in mn hoofd en ook dat
branderige gevoel is nog niet weg. Maar goed, verder heb ik
weinig pijn, ondanks het feit de PM dip onder mn (gescheurde..)
borstspier is verborgen. Eigenijk valt het me nu nog wel mee,
alleen ben ik zoooooo benieuwd wat me de komende weken te
wachten staat?! Zelf denk ik (of hoop ik) dat die kleine klachtjes
ook wel over gaan (ik heb daarvoor toch ook nooit last gehad?)
en dat ik over 1,5 maand weer lekker kan hardlopen en
hockeyen...
Is er iemand die zich herkent in mijn verhaal? Zou graag ns
verder kletsen en lekker even herkenbare verhalen tegen erlkaar
aanhouden!
bedankt vast,

Anne D.

Door wolly op Zaterdag, 20 Juni 2009 - 10:43:

Hallo Anne,

Veel van ons kunnen zich ongeveer voorstellen hoe jij je voelt. Volgens mij gebeurt het vaak dat een pm tamelijk onverwacht z'n intrede doet, en daar zit je dan. Hoewel het in detail natuurlijk niet bij iedereen het zelfde verloop heeft, is er veel herkenning. Voor verreweg de meeste mensen geldt dat het leven weer tamelijk 'normaal' gaat worden, maar dat hangt ook van de aard van je probleem af.
Ik begrijp dat dit wat een algemeen verhaal voor je is, maar de herkenning is er zeker!

Veel sterkte met het wennen aan deze nieuwe situatie!

Wolly

Door Chris op Maandag, 22 Juni 2009 - 11:22:

Beste Anne,

Ik heb vorig jaar ook plotseling een PM gekregen. Uit ervaring kan ik je melden dat het verstandig is om de eerste 3 maanden echt rust te houden, dwz de eerste 6 weken niet inspannen mn om de draden en de PM in te laten kapselen door het lichaam. Na die 6 weken is dat proces nog niet klaar maar ben ik zelf wel weer gaan 'cardio-en' en dat ging goed. Na 3 maanden ben ik weer alles gaan doen. Ook na die 3 maanden merkte ik dat eigenlijk de PM (nog)steeds gevoellozer werd. Niet dat het pijn deed of irriteerde maar wel dat je hem voelt zitten. Ook het aftasten wat je wel en niet kunt/mag wordt meer en meer helder. Mijn conclussie is dat ik weer alles doe als voor de PM en nergens last van heb (itt wat je op deze site veelal leest!).

Door Lieke op Woensdag, 24 Juni 2009 - 21:40:

Hallo Anne,

Ik herken het verhaal wel (ik ben 27), ik weet sinds januari dat ik Lang QT syndroom heb een genetische hartaandoening die over het algemeen goed te behandelen is met bètablokker, bij 99% van de patiënten voorkomt dit ernstige hartritme stoornissen.

Op 5 april ben ik naar een feest gegaan, ongeveer 4 biertjes, de volgende ochtend werd ik wakker in een nat bed, ik had dat nog nooit gedaan, dus ik vind het een beetje raar, pas die avond dacht ik wat als ik in mijn slaap een ventrikel fibrillatie heb gehad. Toch maar de cardioloog bellen, hij was er niet dus werd doorverbonden naar de eerst hart hulp, zij wilden me toch even zien, lang verhaal kort, ik heb 12 dagen in het ziekenhuis gelegen, mocht niet eens meer alleen douchen en niet van de afdeling af, en uiteindelijk een ICD (soort pacemaker die ook schokken afgeeft) gekregen op 16 april. Nu ruim 2 maanden later loop ik weer hard, zwem ik weer, dus doe ik alles weer wat ik ervoor ook deed.

Dus ik zou zeggen doe zeker de eerste weken lekker rustig aan, dan kan je daarna je leven weer op pakken.

en oja dat je je nu nog wat licht in het hoofd voelt kan komen omdat je hart nog moet wennen aan de pacemakerdraad, hij slaat daardoor vaker over dan normaal (tenminste dat is mij gezegd).

Door mariette/moderator op Donderdag, 25 Juni 2009 - 09:40:

@ Anne:
Heel herkenbaar. Gelukkig kan je alles navertellen en hebben ze alles goed bij je bekeken. Jij bent ook heel jong, maar gelukkig hebben ze bij jou wél alles onderzocht en niet alles toegeschreven aan 'stress en vrouw zijn'. Ik kan me voorstellen dat je helemaal beduusd bent nu en je afvraagt 'wat nu'. Je moet de pacemaker maar zien als een soort back-up die je voor echte narigheid behoedt. Ik hoop van harte dat de pacemaker ook als zodanig is ingesteld want in de praktijk komt het voor dat mensen juist last hebben van de pacemaker als er nog voldoende eigen ritme is. Ik hoop dat je je nu gewoon prima voelt en dat je een beetje kunt vergeten dat je zo'n ding hebt. Heb je nu klachten nog of juist ineens nu?


@ Lieke:
Wat een ellende Lieke! Ik ben blij dat het allemaal snel is behandeld en dat je er een beetje mee kunt leven zoals ik lees.

Door Anne op Donderdag, 02 Juli 2009 - 14:59:

hallo allemaal!

wat goed om jullie reacties te lezen! En gelukkig gelukkig gelukkig, ik voel me steeds beter, ben nu sinds deze week aan t werk en heb al een nieuw standaard antwoord verzonnen op alle lieve 'hoe is t nou met je?' vragen...en dat is 'hoe zie ik eruit dan?' Beetje bijdehand, maar ik wil niet veel langer gezien worden als hartpatient, en als ik jullie hoor, hoeft dat ook bepaald niet!

ik ga zeker nog talloze vragen hebben de komende tijd en dan is het heel goed om te weten dat ik daar altijd ff op deze site voor terecht kan! En om te weten dat er meer positievelingen zijn die zich door zo'n airbag niet klein laten krijgen!

groeten, Anne

Door mariette/moderator op Donderdag, 02 Juli 2009 - 18:43:

@ Anne: welkom op het forum. Je kunt hier altijd terecht voor vragen of opmerkingen. Goed te lezen dat je je goed voelt en dat je weer aan het werk bent.

Door M op Woensdag, 29 Juli 2009 - 10:16:

Hallo Anne,

Jouw verhaal is heel herkenbaar. Zelf ben ik nu 36 en ook ik was verder altijd gezond, maar heel af en toe voelde ik me ineens helemaal niet lekker, varierend van licht in mijn hoofd tot wegrakingen. Uiteindelijk is in juni 2006 een holter geplaatst en daaruit is gekomen dat mijn hart af en toe meer dan 10 seconden ermee stopt. In oktober 2006 is er een pacemaker geplaatst. Dit verhielp niet meteen mijn klachten, want het heeft nog ruim 1,5 jaar geduurd voordat de pacemaker goed ingesteld was.
Men wilde namelijk zo weinig mogelijk de pacemaker laten ingrijpen aangezien ik een goed eigen ritme heb.
Wat betreft klachten vanwege de operatie: de plek rond mijn sleutelbeen is ruim een jaar pijnlijk geweest. Merkte ik vooral als mijn dochtertje op mijn schouders zat en ook heb ik een tijdlang mijn arm niet voor de volle 100% omhoog kunnen doen (als ik mijn dochtertje over mijn hoofd wilde tillen om haar op mijn schouders te zetten).
Wat betreft sporten: zodra ik weer mocht (na 6 weken) ben ik meteen de tennisbaan weer opgegaan.
Op dit moment ben ik klachtenvrij en heb ik ook geaccepteerd dat ik een pacemaker heb, alhoewel het soms wel confronterend is dat je nu vaak een medische verklaring moet hebben bij allerlei zaken (verzekeringen e.d.)

Groeten,

M

Door guvin op Woensdag, 29 Juli 2009 - 20:57:

Hallo Allemaal,
Heb jaren en jaren veel aan sport gedaan oa
wielrennen en Taekwondo, en heb sinds 2005 een pm
wegens atrium fibrilatie, vorig jaar juli ook een
his ablatie, alles is nu rustig helaas Taekwondo
moeten laten schieten. Wielrennen is er ook niet
meer bij omdat m'n hartslag niet omhoog gaat
(bewegings sensor meldt geen beweging) Op de
roeimachine geen enkel probleem en ook op de
roeifiets (zie rowingbike.com)alles prima, maar
graag zou ik gewoon weer kunnen fietsen en de
oplossing is nabij ik krijg binnenkort een pm met
ademhalingsensor. Het heeft wat moeite gekost om
de Cardioloog te overtuigen van de noodzaak,
hebben meer mensen dit probleem ook, kan me niet
voorstellen dat ik de enige ben (ben 67 jaar)

Groeten,

Guvin

Door Sylvia op Woensdag, 12 Augustus 2009 - 19:09:

Hoi Anne,

Ik was 35 en vollop bezig met trainingen voor Europeesch en Wereldkampioenschappen in de hondensport. Toen ik het benauwd kreeg dacht ik eerst dat het mijn conditie zou zijn en deed er nog een schepje bovenop!! Dit had het einde kunnen betekenen, want nog geen week later zat ik ook bij de fysio op de fiets, en binnen 2 minuten stond mijn hartslag op 220 en daalde niet beneden de 180. Bij mij zijn er heel veel dingen mis gegaan voordat ik een pacemaker kreeg, ik heb eerst vier keer een ablatie ondergaan waarbij de hele sinusknoop (het motortje van je hart) is weggebrand. Ik zal je de verdere details besparen maar mijn pacemaker is tot op heden geen probleem geweest, alleen eigenlijk zou ik nu een mri scan moeten hebben van mijn hoofd (gelukkig hebben ze die bij jou al gemaakt) en dat kan dus niet.
Bij mij zit hij ook onder twee borstspieren, ik zou wat al eerder geadviseerd is even rustig aan doen, en daarna rustig aan weer opbouwen, goed kans dat je over een half jaar tot een jaar weer op je oude niveau zit. Het hoeft zeker geen belemmering te zijn om te sporten ;-)))