Ineens een pacemaker
Pacemakerdragers: vraag en antwoord forum: Pacemaker vragen algemeen: Ineens een pacemaker
Dag allemaal,
ik heb sinds 2 weken plotsklaps een tweedraads pacemaker gekregen. Hetzelfde verhaal eigenlijk als Corine verteld. 20 jaar af en toe (meestal 's nachts of bij heftige emoties) dat ik wegviel. De afgelopen 20 jaar zo'n 20-30 keer even weggeweest. Eigenlijk voelde ik hem altijd vlak ervoor al wel aankomen. Grote paniek, en dan plop even weg. Gelukkig altijd goed gegaan. Tot drie weken geleden, dat ik weer een aanval heb gehad, maar daarna een onrustige hartslag had. Doorverwezen naar de SEH door de huisarts. Op de SEH kreeg ik weer een wegraking, en wat bleek, hart viel even weg. Ik kwam bij terwijl ze me aan het reanimeren waren. Drie dagen later zit je alweer thuis met een pacemaker, en dan komt de klap pas echt..... Ik zit steeds maar weer jankend op de bank, de hele dag zit je maar op jezelf te letten, voel je van alles bij je hart, weet niet of het erbij hoort etc. Nu maak ik me weer zorgen over een raar "kriebelend" gevoel net achter/boven het borstbeen. Voel ik de leads zitten? Klopt dat? Kan dat kwaad? Maak me dus continue zorgen. Hopelijk herkennen jullie dat ook zo?
Hoi Johannes,
Wat je schrijft is, denk ik, bij heel veel mensen herkenbaar. Het is allemaal heel snel gegaan bij jou.
Dat je zo lang hebt doorgelopen met dat af en toe wegvallen! Ik denk, dat de artsen de juiste beslissing hebben genomen. Nu moet jij met de hele situatie eerst maar eens dealen. En dat is zeker niet makkelijk met zo'n vreemd ding in je lijf.
Ik heb m'n pm wegens een veel te lage hartslag gekregen zo'n 4 jaar geleden. En precies wat jij hebt meegemaakt met dat wegvallen, daar was ik altijd bang voor. De dokter meende , dat ik zelf moest beslissen wel of geen pm; ik was een grensgeval. Ik heb toen voor de pm gekozen en ben daar nog iedere dag dankbaar voor. De arts schrok zich achteraf rot hoe vaak m'n pm moest ingrijpen (ca. 86%).
In het begin zit je inderdaad op alles te letten, wat je raar, anders voorkomt. Zoals met die leads. Maar op een gegeven moment leer je je pm en bepaalde lichamelijke verschijnselen kennen en ben je ook niet meer bang. In tegendeel; de pm is mijn garantie, dat mijn hart niet plotseling stil blijft staan en daar ben ik wat blij mee. Ik voel mijn pm nauwelijks en ik voel 'm sowieso bijna nooit "ingrijpen".
Ik hoop voor jou, dat je gauw aan je pm went en de voordelen ervan ervaart (bij mij bijv. minder moe, betere conditie op den duur e.d.). Voor de rest kun je veel steun hebben aan dit forum.
Veel sterkte dus!
Noor
Dank Noor! Precies die angst en onzekerheid vliegen me op dit moment steeds erg aan. Het vertouwen in jezelf (je lijf) terug vinden is lastig ervaar ik nu. Afgelopen 20 jaar heb ik ermee leren dealen dat je af en toe even wegvalt. Maar nu je weet dat het het hart is, ben ik nog meer angstig geworden. Durf eigenlijk weinig te doen op dit moment. Rationeel hoef ik me eigenlijk minder zorgen te maken op het moment, maar het gevoel is toch anders. ben nog erg labiel, maar dat hoort er bij blijkbaar. Nogmaals dank, ik vind inderdaad veel steun met dit forum, ook al zit ik continu met tranen in de ogen te lezen....
Groet,
Johannes
Dag Johannes
Vind ook dat het wel heel lang heeft geduurd voordat de juiste diagnose is gesteld. Net als jij enkele malen van de wereld geweest maar ruim binnen een jaar werd de oorzaak vastgesteld (sick synus syndroom). Na de implantatie nooit meer weggevallen en ben dan ook erg blij met de pm. Maar voordat je zover bent moet je even door het proces van aanvaarding wat bij de een iets moeilijker gaat als bij een ander. En om je iets geruster te stellen ik heb hem al meer dan 22 jaar. En net als Noor schrijft : de pm geeft mij de garantie dat mijn hart blijft kloppen.
Dank je Gerard voor ook jouw bemoedigende reactie. "Fijn" te horen dat het bij jou zo goed heeft geholpen, en al 22 jaar! (Ben zelf 43 dus "garantie" alweer tot mijn 65 ste zullen we maar zeggen :-)) Het zelfvertouwen, weer geloof in jezelf krijgen, dat je niet elk moment zomaar wegvalt, vindt ik nog steeds lastig, maar moet slijten begrijp ik. Komt goed! Dank nogmaals!
Johannes
Ik ga deze thread een eigen plekje geven onder 'pacemaker vragen algemeen'met als titel 'ineens een pacemaker'. Zo blijven de onderwerpen een beetje vindbaar!
Hoi Johannes,
Dat is voor jou ook behoorlijk schrikken geweest en dan heb je opeens zo'n ding in je lijf. Ik hoop voor je dat je niet te veel alleen thuis bent? Want daar heb ik wel geluk mee gehad, dat mijn man en kinderen de begin periode net vakantie hadden. Die zorgden voor behoorlijk wat afleiding en dat helpt! Het is voor mij nu alweer 2 maanden geleden dat ik mijn pm kreeg. Inmiddels ben ik alweer voor een paar uur per dag aan het werk en ben ook rustig mijn conditie weer aan het opbouwen. Dat voelt nog niet altijd even prettig, maar moet dan gewoon even uitrusten/ontspannen en dan gaat het wel weer.
Heel veel sterkte!
Corine
Hoi Corine,
het gaat gelukkig al weer wat beter met mij zo na mijn eerste 3.5 weken. Afleiding is het toverwoord inderdaad! Deze week al weer twee keer op mijn werk geweest (me laten halen en brengen uiteraard ;-)). Volgende week ga ik weer wat vaker, met eigen auto want dan zijn de 4 weken weer voorbij. Langzaam zo weer het oude leventje oppakken. Op zich heb ik weinig last van die pacemaker geloof ik. Beetje moe nog af en toe, maar dat kan ook nog van de "psychische" klap zijn. Wel voel ik die draden zitten in mijn hart, tenminste dat denk ik. Het voelt anders dan voorheen. Geen pijn of zo, maar een raar gevoel, drukkend, borrelend ofzo. Zal wel moeten wennen denk ik. Verder durf ik nog niet alles. Zwaar tuinwerk probeer ik wel af en toe, maar haak ik toch af. Bang dat de draden loslaten, letten op het rare gevoel, etc. Ook dat zal wel weer komen. dank ook jou voor je verhaal, heel herkenbaar, en dus gerustellend. Groet en sterkte ook maar weer.
Johannes
Hoi Johannes,
Mag jij hewoon gaan autorijden terwijl je af en toe flauw viel? Ik heb een rijverbod gekregen i.v.m. de 'plotseling optredende onwelwordingen'. Pas als ik over een maand voor controle ben teruggeweest mag ik als alles goed is weer achter het stuur kruipen.
Die vermoeidheid en dat rare gevoel op de borst: heb ik bij vermoeidheid nog steeds last van: en dat is bijna elek dag. Ik probeer ook misschien iets te snel mijn conditie weer op te bouwen....
De draden voel je in het begin wel trekken bij je hart, maar dat is na een week of 3-4 opeens voorbij. En dat vond ik toen heel eng: was heel erg bang dat de draden loszaten. Daar ben ik zelfs voor terug gegaan naar het ziekenhuis. Ik had pas rust toen de pacemakertechnicus de pm had getest en uitgelezen....en er was natuurlijk niets aan de hand :-) paniek voor niets!
groetjes
Corine
@ johannes: omdat het nog zo recent is dat je de pacemaker hebt gekregen, zou ik zwaar tuinwerk even laten liggen. De draden moeten namelijk 'ingroeien' in het hart. Meestal wordt geadviseerd om de eerste zes weken dan rustig aan te doen met armbewegingen.
Johannes,
Ter geruststelling even dit;
ik heb de pm nu bijna 4 jaar en ik voel niet dat ik hem heb. Hij is voor bijna 100% aktief, omdat ik van nature een lagere hartslag heb en de pm is afgesteld op 60 per minuut.
Hij is wel zichtbaar, maat dat is ook het enige wat me aan herinnert,verschuift niet, trekt niet en de draden die heb ik nog nooit gevoeld, de pm is gewoon een geworden met mijn lichaam.
"Krakende wagens lopen het langst" maar zo voel ik mij allang niet meer. Ik voel mezelf meer een gereviseerde old-timer met een opgevoerde motor, dankzij een ingebouwde extra accu.
Voor de plaatsing vroeg ik mijn cardioloog naar ervaringen anderen en hoorde toen: "ik heb patienten die stratenmaker zijn, en dankzij de pm gewoon hun beroep weer opgepakt hebben en ze doen alles weer"
En zo is het bij mij ook; ik heb mijn gewone leven weer kunnen oppakken en heb niks te klagen.
2 jaar geleden door valpartij schouder en arm gebroken, 2x operatie in operabel gebied waarbij mijn pm flink in de weg zat. Geen nood; aangepaste narcose (want de pm moest tijdens het opereren natuurlijk wel aktief blijven) Vooraf tijdelijk even constant gezet door de pm-technicus,om storing door operatie-apparatuur te vermijden en na de operatie weer "aan" gezet. Zonder probleem. Hierna ruim 1 jaar schoudertherapie gehad met veel rek-en strek-oefeningen aan de zijde waar de pm zich bevindt. Ook allemaal zonder problemen.
Ik hoop: dit geeft jou steun voor de toekomst?
Hoi Johannes,
Hier ook een beetje hetzelfde verhaal. Opeens een pacemaker gekregen toen ik 27 was, door 'uit te vallen' op een avond. Mijn PM werkt 100% van de tijd. Het is inderdaad zo dat je in het begin bij de minste rare gewaarwording begint te paniekeren, maar dat went echt hoor. En uiteindelijk kan het hart wel tegen een stootje. Je voelt heel veel dingen die verschillen van voor de PM, maar dat hoort er nu eenmaal bij. En misschien ga je nog een beetje zoeken naar wat voor jou uiteindelijk nog een beter op maat gemaakt oplossing is (ikzelf neem Procoralan bij), maar het komt best in orde. Eigenlijk mogen we allemaal heel blij zijn dat PM's bestaan denk ik zo, ikzelf had hier anders misschien toch niet meer kunnen meepraten.
Groetjes !
Dag allemaal,
een hele tijd al niet meer gelezen, wat wil zeggen dat ik mijn oude leventje al weer helemaal normaal heb opgepakt. Eigenlijk nergens meer last van, en bij eerste controle bleek dat hij 20% paced (waarschijnlijk snachts als ritme onder de 50 komt), en de tweede draad zelfs 0% (geen av probleem dus ;-))
Hoe pas over jaar weer terug bij cardioloog, en uiteraard eerder voor controle uitlezen bij techicus. Dank allen voor de bemoedigende en vriendelijke adviezen. Groet, Johannes
@ johannes: wat fijn om te horen dat het goed met je gaat. Ben je tevreden over de instellingen? Nergens last van? Ik ben blij voor je, en vind het leuk dat je hier nog even 'binnenwipt'.
hoi johannes blij dat het goed gaat met je.
bij mij is hij geplaats op 30 september
bij mij hadden ze een recorder geplaats in december 2010.
nu kwam ik in het ziekenhuis voor controle maar mocht niet meer weg.
mijn hart was 8 seconden uitgevallen.
dus pacemaker erg schrikken.
nu gaat het wel weer nog steeds last van de wond.
en raar gevoel.
ik weet niet hoe het bij jou ook zo is maar ik heb het ene moment dat ik alles aankan, en andere
dat ik me heel slecht voel
groet Arnold
Hallo mensen ;
Als jullie het hebben over een PM is dat dan
pacemaker of bedoelen jullie er ook ICD mee ? Zien
jullie dat als hetzelfde aparaat ?
Angst ** ik schudt je de hand Johannes , ik heb
begin augustus nacht van 5 op 6 aug een
hartstilstand gehad in de ambulance (beetje
gellukig dat het in de amulance gebeurd
(Ventrikelfibrilleren) nadat ik thuis slecht werd
en een infarct had. Ik heb 16 augustus een ICD
geplaatst gekregen en ben eigenlijk nog nooit zo
bang in mijn leven geweest 
Terwijl ik eigenlijk
veiliger zou moeten zijn ,, toch ? Overdag gaat
het allemaal wel oke , maar snachts is echt een
drama , kan er niet van slapen , heb nu gelukkig
themazapan gekregen om in slaap te vallen en dat
werkt. Bij het minste geringste zit de angst ( bv
voor onterechte shocken , 1 van mijn grootste
angsten ) in mijn hoofd en krijg ik het er niet
meer uit. En ook wat jij/u beschrijft alle kleine
pijntjes /steekjes zetten je in opperste staat van
paraatheid en is best lastig mee om te gaan.Ik
weet heel goed dat het noodzakelijk voor mij is om
een ICD te hebben want wat ik begrepen heb is ,bij
een VF kom je alleen uit met een schok van de ICD
of AED etc ,en mischien zijn ze er de volgende
keer wel niet op tijd bij. Nu had ik het geluk dat
ik op een of andere manier naar boven ben gekomen
en mijn vrouw heb wakker gemaakt ( die heeft
gelijk 112 gebeld) het was snachts en ik zat
alleen beneden , als ik toen in VF was geraakt had
ik dit nu niet getyped. ik begon thuis al wel
weg te vallen , kon niet meer goed uit mijn
woorden komen etc , goed dat de VF heeft gewacht
tot ik in de ambulance lag , hehe. konden ze mij
gelijk weer terug shocken. Na 2 weken in Zwolle te
hebbe gelegen ging ik toch tevreden naar huis met
mijn ICD . Moet over 10 dagen naar de Cardioloog
voor controle , maar ik ga ervan uit dat alles
goed is , heb ook een thuismonitor dus als er wat
was , had ik het al gehoord. Voor het lichamelijke
gedeelte voelt het allemaal oke , gaat steeds
beter , geen complicaties voorgedaan , wond mooi
genezen, ze hebben hem onder de spier geplaatst
dus de bobbel valt reuze mee. Dus op de angst na (
vooral snachts ) en het feit dat ik nu elke dag
medicijnen moet slikken gaat het allemaal best
toppie , en ben ik blij dat ik nog leef. Heb geen
stoornissen meer gehad sindsdien dus
waarschijnlijk mag ik binnenkort ook weer
autorijden Ben 37 jaar dus moet nog een tijdje
mee hopelijk. Groetjes Joey
@ Joey: jeetje jij hebt wel wat meegemaakt zeg op jouw leeftijd! Wat een schrik zal het zijn geweest en ik kan me heel goed voorstellen dat je het langzaam aan een plekje moet geven. Praat er ook eens over met de cardioloog. Hij kan je nog beter uitleggen wat er wel of niet kan gebeuren. Zo kan je misschien kijken of jouw angst ergens op gebaseerd is, of dat het alleen nog een 'idee' is. Ik lees wel dat je al terug kunt kijken met een positief gevoel dat je er nog bent, en dat het zo gelopen is, zoals het liep. Je bent er nog! Je hebt een nieuwe kans gekregen. Positieve kant van een ICD/pacemaker is natuurlijk dat je eigenlijk 'beter' beschermd bent dan iemand anders zónder het device. Toegegeven: de kans dat er bij een drage iets gebeurt is groter (het zit er niet voor niets) maar het is toch een vorm van bescherming ook.
Ik hoop van harte dat je het snel ergens een plek kunt geven en ook beter zult slapen.
Ik heb afgelopen donderdag de 13de onverwachts een pm gekregen. Nog zo'n 2,5 week geleden fietste ik ieder dag 40 min heen en 40 min terug naar mijn werk. Op zondag 2 oktober wilde ik nog even van het mooie weer genieten en ging fietsen in het Amsterdamse Bos. Ik werd benauwd alles trok samen in mijn borst en werd duizelig. En toen lag ik tegen een brugleuning aan. Ik was weggeraakt. Dit gebeurde 's-morgens, uiteindelijk pas 's-avonds naar de spoedpost geweest voor een kin die maar bleef bloeden. Ik was me er helemaal niet van bewust dat ik last had van hartritmestoringen. Moet eerlijk zeggen dat ik in de week daarvoor ook wel eens dezelfde verschijnselen heb gehad. Toen ze mijn hart ook even controleerde mocht gelijk blijven en aan de hartbewaking. Die week bloedverdunners en andere medicijnen tegen de hartritmestoringen gekregen. Op 7 okt. mocht ik na een hartkatheterisatie weer naar huis. Geen dichtgeslibte aders godzijdank.
Op 10 oktober was ik weer op de spoedpost in het ziekenhuis, mijn hart was zeer onrustig en hield ook van en toe op met kloppen bleek toen. Ik kreeg toen meteen te horen dat ik donderdag een pm kreeg. Ik vond het wel een geruststellend idee. Maar nu zit hij er en raak ik zo af en toe geheel in paniek. Ik voel me ontzettend moe. Naast de pm slik ik ook nog medicijnen.
Ik ben sinds vrijdag weer thuis. Ik blij om te lezen dat zo'n reactie wel vaker voorkomt. Groetjes Ineke. Ik ben trouwens 60.
Hallo , Ineke ,
Die reacties komen zeker vaker voor , en ja , ook
ik vondt het fijn om te lezen dat ik niet de enige
was stelt om een of andere manier toch een
beetje gerust.
Mocht het toch een beetje uit de hand lopen , kan
je altijd aan de huisarts of cardioloog vragen of
die wat voorschrijft.Kan zeker helpen in de eerste
periode na de operatie.
Ik heb bv wat gekregen om in slaap te vallen (
themazepan) bij mij is de angst s'avonds het
grootst als ik in slaap wil vallen. En nu gaat het
steeds beter , en slik al bijna een week geen
themazepan meer. In ieder geval sterkte en succes
met je nieuwe aanwinst ;)
@ Mariette, bedankt voor je reactie.
@Theo bedankt voor dit zinnetje >
"Krakende wagens lopen het langst" maar zo voel ik
mij allang niet meer. Ik voel mezelf meer een
gereviseerde old-timer met een opgevoerde motor,
dankzij een ingebouwde extra accu.
en wie zie je het langst op de weg rijden.....?
juist ja, die prachtig gereviseerde old-timers,
lang zullen ze leven!
daar proosten we op.
Bedankt voor je reactie JoeyS. Ineke
Ik lees weer in een aantal reacties van mensen dat ze last hebben van angst na het plotseling plaatsen van een pacemaker. Misschien kan het jullie een beetje helpen als ik mijn verhaal hier neerzet:
Het is voor mij alweer 4 maanden geleden dat ik plotseling een pacemaker kreeg. Ik viel mijn hele leven al af en toe flauw, gemiddeld 1x per jaar maar dan alleen als ik pijn had of iets heel eng vond. Eind juni gebeurde dat toen ik toevallig op de ehbo aan de hartmonitor lag. Toen bleek dat mijn hart op dat moment 30 seconden stilstond. Ze hebben me gereanimeerd en 3 dagen later is er een pacemaker geplaatst. Die hoeft alleen in te grijpen als mijn hartslag onder de 40 hartslagen per minuut komt. Ik voelde daarna steeds van alles op mijn borst(verkrampingen/druk op de borst/etc.) en had ook het gevoel dat ik op verschillende momenten voelde dat mijn pacemaker ingreep. Ik durfde ook niet mijn hartslag om hoog te laten gaan, dus sporten was geen succes....Dit soort gevoelens en de tijdstippen heb ik in een dagboekje voor mezelf steeds opgeschreven en uitgetyped. Tijdens mijn 1e consult (een maand geleden) bleek bij het uitlezen van de pacemaker dat hij niets had gedaan: 0% gepaced! Daarna uitgebreidt met de cardioloog gesproken en begrepen dat het allemaal tussen mijn oren zat. Sindsdien ben ik weer normaal alles gaan doen en ....ik ben weer helemaal de oude, sport weer actief en doe weer tien dingen tegelijk.
Het heeft me wel geholpen dat ik er met mijn familie en vrienden veel over heb kunnen praten. Ook dit forum heeft me goed geholpen, ook al heb ik er vaker alleen maar zitten lezen dan dat ik zelf berichtjes plaatste.
groetjes en heel veel sterkte voor iedereen!
Corine
Heel veel sterkte voor allemaal, ik hoop dat jullie er iets aan hebben
hallo ,
Ik heb net alles zitten lezen en snap dat angstgevoel wel.Je weet dat het nodig is een pacemaker/icd maar gevoel zegt soms wat anders als verstand.Ik heb sinds mijn 39 ste een icd en het eerste jaar was ik echt bang dat die afging en schrok bij elk" piepje ".ik ben nu 4 jaar verder en de angst is zeker afgenomen.Elke verandering in je leven moet je aan wennen en dat geld ook bij dit van gezond naar iets mankeren en plaatsing van iets vreemds in je lijf,het went maar heeft tijd nodig.
En ook dat ik door mijn ziekte mijn werk niet meer mocht uitvoeren en ontslagen werd en afgekeurd ben.Dat went ook nu wel maar OO ik ben zo boos erom geweest.
En Ineke dat je moe bent na zo kort een pm gekregen te hebben en medicatie is normaal.
geef je lijf de tijd om te wennen aan medicatie,hebben ze dat er niet bij gezegd dat je ongeveer twee maanden moet wennen aan de medicatie en moeier bent. komt wel goed ineke
sterkte
Eigenlijk is er heel weinig gezegd in het ziekenhuis over de gevolgen van het plaatsen van de pm. Ook bleek dat ik een urinewegontsteking had de eerste week dat ik thuis was. Dat verklaard voor een deel ook de vermoeidheid. Morgen moet ik gelukkig naar de cardioloog en kan ik allerlei vragen stellen.
Goed om te weten dat het 2 maanden duurt voordat je aan de medicatie gewend bent.
Het gaat trouwens al een stuk beter en ik begin morgen weer met werken voor 2 uur per dag.
hallo ik ben ria 58 jaar
heb 11jaar een ritme stoornis
en omdat de medicijnen mijn hartslag te traag
maakten heb ik 27 oktober een pacemaker gekregen
maar voordie tijd had ik nergens last van
alleen de laatste tijd erg vaak hartkloppingen
van180 200 het heeft bij mij heelveel los gemaakt
jemoet er mee leren leven waar ik nu bang voor ben dat ik mijn werk niet kan doen ik werk in een cafetaria en is best zwaar werk
ook zwaar tillen kan dat nog wel
Hallo allemaal,
Ik ben nieuw op de site en heb al veel gehad aan de verhalen van jullie. Graag wil graag daarom mijn ervaringen delen en hoop dat andere mensen daar ook wat aan hebben.
Ik ben nu 49 jr. en had al 20 jr. een 2de graads AV blok. Echter omdat ik nooit problemen had, werd er nooit eerder gesproken over een PM of andere behandelingen. Achteraf ben ik er wel achter dat ik ondertussen wel al sinds 2005 klachten had, maar dacht nooit aan mijn hart. Duizelig, s ‘nachts wakker schrikken enz. Tot half augustus, toen ik op het werk dacht dat ik een hardaanval kreeg en een collega me naar het ziekenhuis bracht. Daar (in Bergen op Zoom) 24 uur met een ECG kastje om gelopen. Al snel bleek dat mijn hartslag erg laag was (25BPM). Hoewel ik het een top ziekenhuis vond en er erg goed behandeld werd, heb ik dichter bij huis toch een second opinion gevraagd. In St. Antonius, Nieuwegein bleek al snel hetzelfde en heb ik binnen twee weken een PM. De behandeling onder plaatselijke verdoving viel me enigszins tegen, maar op zich wel goed te doen. De PM is nu afgesteld op een LR van 50 BPM. De eerste dagen was ik erg moe en heb veel geslapen. Ook wandelen viel me tegen. Ik had een brok in mijn keel en een lichte druk op de borst. Gelukkig was dit maar enkele dagen en kan ik zeggen dat ik nu (5 dagen later) mij veel beter voel en die vervelende brok in de keel vrijwel kwijt ben. Ik ben nog wel bang dat ik de leads eruit trek en heb daarom de bewegingen van mijn zieke arm met een veter beperkt (tussen horloge en broekriem). Dit werkt perfect en heb er eigenlijk helemaal geen last van. Ik zal mijn ervaringen regelmatig delen
Groeten Stef
Dag Stef,
Heel veel succes en ik hoop dat je veel baat hebt bij de pacemaker.
groet,Marianne dokter
34 jaar pacemakerdragend!
Dank je Marianne.
Gr.Stef
hallo,ik ben Ria
Ik heb sinds 4 dagen een pace maker en kan bijna niets vanwege pijn. als ik buk lijkt het wel of er een mes door me snijd.heeft iemand daar ervaring mee? in juni zijn er 2 stents gezet daar heb ik totaal geen problemen mee gehad.
Maak me een beetje bezorgd...
als je twijfelt RIA moet je cardiologie bellen
dank je Edwin heb sinds vanochtend minder pijn,ben misschien wat ongeduldig.hoewel het bukken nog een ramp is.wacht nog even het weekend af
hoi ria, denk dat het wel normaal is dat je de
eertste week nog pijn voelt, vooral als je die kant
je arm beweegt, doe rustig aan maar als je er geen
goed gevoel bij hebt moet je gewoon weer bellen met
je cardioloog, ik,had de eerste week mijn arm in een
mitella zodat ik hem zo min mogelijk kon bewegen,
was de tweede pacemaker in 3 jaar,
gr tim
Hoi Tim,
Heb inderdaad nu ook mijn mitella om.
Ben nog heel erg moe,als ik wat doe moet ik daarna gelijk gaan rusten. zal er ook wel bij horen denk ik.Ben sinds een half jaar hart patient dus moet ook nog wennen van een druk naar een wat rustiger leven.maar hoe kan je nu dan alweer een pacemaker hebben dacht dat die dingen 8 jaar meegingen....
Gr.Ria
Ben net terug van de pacemaker controle,technisch is het goed maar hij blijft zowel bij in spanning als in rust op 60 staan vandaar mijn extreme vermoeidheid. heeft iemand daar ervaring mee?
Gr. Ria
hoi ria,
mijn pacemaker was een medtronic waarvan bleek dat
de batterij opeens snel leeg kon raken en omdat er
toch een nieuwe draad in moest(na 3jaar, die
dingen gaan normaal wel 20 jaar mee)hebben ze
gelijk de pacemaker vervangen, mijn hartslag gaat
ook niet omhoog bij inspanning blijft steken op 55
ondanks de pacemaker weet ook niet hoe het kan
maar is erg vervelend, jij veel beterschap en doe
het nog maar rustig aan,
gr Tim
@ ria en tim: dat is ook vreemd. er is een andere
thread waar iemand ook hetzelfde probleem heeft.
Technisch lijkt me dat dus NIET goed als de
instellingen goed staan zou de pacemaker het ritme
omhoog moeten brengen bij inspanning
Hoj allemaal,
ben nu bijna 3 weken verder na de operatie en ben al weer anderhalve week aan het werk. Ik zit nog wel met een draad tussen mijn briekriem en horlogebandje om te voorkomen dat ik mijn arm te ruime bewegingen laat maken. Ik wil tenslotte dat een onverwachte beweging geen nadelige invloed heeft op mijn genezig. Het gaat boven verwachting. Ik werk weer en heb snachts en overdag geen aanvallen meer gehad sinds ik de PM heb. Kortom; ik ben blij met de PM en heb vrede met mijn extra hulpstuk.
Voor al diegen die het nog tegoed hebben, veel sterkte, en wees blij met de techniek van vandaag!!
p.s.Kom later weer terug met mijn vorderingen.
Gr.Stef
hallo hier ben ik weer,ging niet echt lekker met me.
Kan nu gelukkig weer stukjes lopen en in huis wat doen. ook ik werk weer een paar uurtjes per dag,werk thuis dus geen probleem.
Toch heb ik nog een vraag,ik heb best veel pijn nog steeds heb soms een gevoel dat de pm. los zit kan echt niet aan de wond zitten of op mn zij liggen,
Ik heb het ook al gevraagd aan de arts moet pas over 14 dagen komen is dat normaal?ook nog steeds erg moe. voel me echt niet top.Ik ben niet echt een pieper maar zou echt heel graag weer wat energie krijgen.
Gr Ria
Hoi Ria,
Vaak zit de pacemaker vastgehecht aan de pectoraalspier. Toch is het altijd mogelijk dat de pacemaker iets kan bewegen. Het is wel belangrijk dat de pacemaker niet om zijn as kan draaien (twidler)en dat de pacemakerpocket niet rood en dik is.
Tijdens het uitlezen van de pacemaker kan worden gezien of er mogelijk parameters veranderd kunnen worden, mogelijk kan de vermoeidheid minder worden. Soms helpt het om een van de sensoren in te schakelen. Dit is natuurlijk alleen te bepalen na het uitlezen van de pacemaker.
Groeten,
Rolf
hoi Rolf,
Dank je wel voor je uitleg.
Mijn pacemakerpocet is wel wat dik maar ziet er niet echt raar uit.
Maar heb nog steeds daar veel pijn,kan er echt niet aanzitten een hemdje of trui doet zeer heb er al vette watten opgelegd maar zelfs dat kan ik niet velen.
Ik heb nog nergens gelezen dat andere er ook last van hebben.
Heb inderdaad ook nog steeds het gevoel als ik buk dat de pacemaker mee gaat,ook is mijn pacemaker al bijgesteld hoe dat weet ik niet maar ik kan wat meer langer doen. De pijn is op dit moment nog steeds behoorlijk lastig.
Groetjes,Ria
Hallo lieve mensen
Ik heb sinds 6 weken een pacemaker. Ben
heel neerslachtig en kan om ieder ding
huilen. Ook heb ik verkramping in mijn
buik. Mijn vraag is komt dat bekend voor
bij jullie? En gaat het weg naar verloop
van tijd?
Heb nu 3 maanden een pm maar heb heel
vaak een raar gevoel op de borst en dat
trek naar je keel toe .zijn er meer mensen
die daar ook last van hebben
Ik heb sinds 3 maanden een pm maar heb
heel vaak een raar gevoel op me borst en
trek door naar me keel hebben daar meer
mensen last van groetjes janie
Hallo Janie
Ik heb een soortgelijk iets , heb mij pacemaker inmiddels 5 maanden en slik nog medicatie voor de hartritmestoornis die niet is opgelost tijdens de ablatie. Heb regelmatig pijn op de borst en het straalt uit naar je keel , net of je minder verkrampt, heel maar gevoel. Ik ben er al eens voor terug geweest via de SEH maar de artsen konden niks vinden , ik baal er wel van .
Het is vermoeiend ook.
Als het blijft zou ik er naar laten kijken door de pm technicus , om zeker te weten of alles wel goed werkt.
Sterkte
Mijn ervaring is dat het eerste jaar de pacemaker nog wat fijn afstelling nodig heeft, als het goed is doen ze dat bij de pacemaker controles.
Na verloop van tijd zullen die bijverschijnselen wel verdwijnen. Maar altijd alles melden bij de controle van de pacemaker aan de technicus is een pré.
Hoi allemaal,
Sinds 3 weken een pacemaker vanwege een 3e
graads AV block. Het heeft lang geduurd
voor ze erachter kwamen. Ik had er ook
wegvallen bij ze dachten eerst dat het
epilepsie was. Mijn eerste implantatie
mislukte de 2e keer lukte wel. Ik vond het
een vreselijk pijnlijke ingreep. Nu moet
ik vertrouwen hebben ben steeds bang dat
m'n draden losschieten.
Sorry dit vorige bericht postte ik te snel
:-)
Ik vind het nog steeds een raar idee dat
ik een PM heb. 15 december heb ik weer en
PM controle hopelijk is alles goed.
Groetjes Heidi
Kan het me voorstellen hoor kreeg in 2009 ook een
pacemaker binnen een week zat ie er in en dan moet
je daar op gaan vertrouwen, je voelt je eigen door
je eigen lijf in de steek gelaten maar ik kan
zegen het gaat wennen hoor. Geef het gewoon wat
tijd. Heel veel sterkte Heidi. Groet Tineke
Dank je wel Tineke!
Nog moeilijk om vertrouwen te vinden in de
PM. Zal wel allemaal goed komen.
Wat een troost om de verhalen op dit forum te lezen. Heb
deze week ook onverwachts een PM geplaatst gekregen ivm
totaal AV blok. Had al ruim een jaar last van onverklaarbare
wegrakingen. Allerlei onderzoeken, opnames etc. Gehad,
geen enkel resultaat. 7 weken geleden werd een reveal
(continue hartmonitor) geplaatst, woensdag kreeg ik weer een
wegraking. Bij het uitlezen bleek dat mijn hart 8 seconden had
stil gestaan. Reden voor een directe opname, de volgende
dag plaatsing van een PM (DDD). Vond het een zeer pijnlijke
ingreep. Ben nu weer thuis en moet erg wennen aan mijn
nieuwe situatie. Ben erg blij dat mijn wegrakingen verklaard
zijn en er een oplossing is voor mijn probleem. Echter ik voel
me ook zeer aangeslagen en moet het nog wel een plek
geven en er mee leren leven. Ben ook erg emotioneel. Voel
nu ook extra hartkloppingen, nig niet eerder gehad. Over twee
weken voor mijn eerste controle. Zal zoveel mogelijk vragen
die ik heb opschrijven en dan meenemen.
Wauw ! Het lijkt op mijn verhaal! Heb
sinds 7/11/17 een PM. Eerste poging
mislukte. Het deed onwijs pijn. Ik heb een
3e graads AV block na lange vele
onderzoeken ontdekt en direct met spoed
opgenomen. Ook ik heb er een klap van
gekregen m'n conditie is bar en boos. M'n
hartslag blijft maar hoog. Maandag heb ik
een doormeting hoop dat alles goed zit
Als je je onzeker voelt, vraag dan aan je
cardioloog of je hartrevalidatie mag volgen,hierbij
train je dus onder begeleiding van een
fysiotherapeut, in het ziekenhuis, je kan dan ook
met andere lotgenoten gesprekken/begeleiding
krijgen
Cardiologen beseffen vaak niet wat een impact van
het plaatsen van een pm is, vooral is dit
onverwachts komt
Dus vraag erom, het krijgen van een pm is wel een
reden om fysio/hartrevalidatie te volgen, echter,
een cardioloog zal dit vaak niet uit zichzelf
aanbieden
Hoi myra
Dat is wel een idee. Ik moet de 18 e december voor controle
bij de cardioloog komen, ik kaart het aan dank je wel voor de
tip.
Een goed idee om dit met de cardioloog te bespreken. Ik krijg
mijn eerste meting op 27-12, afspraak cardioloog zal
waarschijnlijk in januari zijn. Verzamel op dit moment mijn
vragen. Heb me al voorgenomen deze week nog wel te bellen
met de technicus om mijn hartkloppingen te bespreken. Het
slaat ong 1 à 2 minuten heel erg hard, nog nooit eerder gehad.
Martha,
Noteer eens de hartkloppingen,met tijd/datum,bij
uitlezen van de pm kan de technicus kijken of de pm
iets geregistreerd heeft.
Misschien is het een ritmestoornis,maar het kunnen
ook onschuldige hartkloppingen zijn.
Het kan ook zijn dat je nu veel meer bewust bent
van je hartslag en alle overslagen voelt.
Ik bedoelde niet te zeggen dat je een ritmestoornis
hebt,maar een evt. ritmestoornis wordt wel
geregistreerd,kan ook zijn dat je pm iets minder"
agressief"wordt ingesteld
Ik voelde mijn pm altijd erg kloppen wanneer ik op
mijn linkerzij lag,en bij een andere instelling
voelde ik het minder
Dank je wel Myra, zal dit zeker gaan doen en dan bespreken
met de technicus
ik heb maandag pacemaker gekregen voel me er
moe weet iemand of dat normaal is en mag je op
je zij slapen
Ik ben Sonja soms voel ik mijn pm klopen
in mijn keel vandaag was er niets normaal
bloeddruk niet zelfs pijn in mijn benen
heeft dat nog iemand
Ik ben Fennie, ben 77 jaar en heb 17 mei 2023
overwacht ook een p.m. geplaatst gekregen. Ben er zo
blij mee! Gisteren was ik bij de pacemakerdeskundige
die me vertelde dat 1 hartkamer 90% ondersteuning
krijgt en de ander 68%!. Zonder te weten had ik dus
heel hard een p.m. nodig. Ik ben blij dat het
gebeurt is! Voel me nog wat moe soms, dat komt
allemaal goed. Ik hoop nog lang en gelukkig televen
met dit "hulpmiddel"! Marian, ik slaap sinds ik de
p.m. heb altijd op mijn zij
Hallo ik ben Eva en heb al jaren ritmestoornissen
Kreeg vijf keer een cardioversie en twee Ablatie ‘s
Twee keer een hartstilstand
Nu sinds twee dagen een pacemaker
Maar de operatie viel me tegen,ook tijdens de operatie een
hartstilstand. Ik denk wel dat de pacemaker z’n werk doet ik heb
minder kramp in mijn kaken en ben ook minder kortademig
Wel veel pijn
Hoi Eva wat een ellende voor je maar nu dan toch de
pacemaker. Ik hoop dat je snel opknapt en je beter
gaat voelen. Heb je nog veel pijn ervan? Wanneer is de
eerste controle?
Hallo,ja ik heb best nog veel pijn,en ook denk ik ,als die draden
maar niet los gaan
Mijn eerste controle krijg ik een oproep van
Eva
Hoi allemaal, ik heb sinds 2 weken
onverwachts een pacemaker, ben weggeraakt
tijdens het autorijden en met 100 km per uur
tegen de linker en daarna de rechter
vangrail geknald... gelukkig niks aan
overgehouden en ook niemand geraakt... Maar
ik wist niet wat er gebeurt was.. Het bleek
dat ik 10 tot 14 seconden weg ben geweest.
Daarna nog 8 tot 9 keer weggezakt op die dag
met wegrakingen van 10 tot 14 seconden, Maar
ik was na de eerste keer op de snelweg met
de ambulance naar het ziekenhuis gegaan waar
bleek dat ik met spoed een pacemaker moest
krijgen... Twee keer geluk had die dag
dus...maar ik voel me zo raar en angstig af
en toe... normaal was mijn bloeddruk altijd
rond de 120 bij 80...maar vanmorgen 92 bij
65....en dan wordt ik al bang.. zo laag denk
ik dan...10 minuten later was de bloeddruk
weer 125 bij 75...maar je let bijna
voortdurend op je lichaam...pff...toch
beangstigend... misschien herkennen veel
mensen van jullie dit
Hoi Jan het is natuurlijk schrikken eerst een
ongeluk en dan opeens een pacemaker!
Dan ga je ook heel erg letten op alles , je
hartritme, je bloeddruk.. Heb je ook medicijnen
gekregen,deze kunnen de bloeddruk ook verlagen, en
met deze warmte zetten je bloedvaten ook erg
uit,m.a.w de bloeddruk kan dan nog meer dalen.Ik
word dan altijd een beetje duizelig,en doe het dan
rustig aan Hebben ze je nu goed uitgelegd waarom
je een pm hebt gekregen Ga nu niet elke moment je
bloeddruk checken,want deze schommelt de hele
dag(logisch) net zoals je hartslag Blijf je met
vragen zitten dan huisarts of ass.cardioloog
vragen voor meer uitleg ,en sterkte,heb zelf de
ervaring dat cardiologen te makkelijk
doen,pacemaker erin en hup weer naar huis,te
weinig aandacht voor wat het allemaal met de
patiënt doet
Ik sluit me helemaal aan bij Sonja. Dit is allemaal;
heel onverwacht en natuurlijk moet je weer vertrouwen
in de pacemaker krijgen. Maar inderdaad: weten ze nu
precies wát er gebeurde? Bij vragen kan je het beste
toch de poli even bellen om eventueel te laten
controleren (met een 24 uurs holter) hoe de bloeddruk
over de dag blijft