Ik onderga 19 januari 2011 een ablatie in het MST.
Ik slik nu 240 mg Verapamil en 2 x 80 mg. Sotalol
per dag (en Sintrom).
Ik ben in 1969 geopereerd aan een Atrium Septum
defect.
Nu zouden deze littenkenweefsels de veroorzakers
kunnen zijn voor mijn ritme stoornissen. Ik heb
dus last van Atrium(boezem) flutter.
Is er iemand die ervaring heeft met een ablatie na
soortgelijke operatie.
Wat zijn de resultaten?

Door Riekie op Dinsdag, 11 Januari 2011 - 13:05:

Hallo Jacqueline
Ik heb ook een a.s defect gehad de mijne is in 1987 gesloten.
Ik heb vier jaar daarna boezem fibrileren een flutter gekregen.
Littekenweefsel over de hele boezem wand was hier de veroorzaker.
Bij mij ging het boezemfibrileren over na kamer fibriilren met een totaal blocks 2 graads.
Ik heb in 1994 een his abelatie ondegaan en ben nu pacemaker afhankelijk.
ik heb geen onderligend eigen harritme meer .
ook heb ik zevenmaal en p.m wissel gehd en nog vele abelaties meerdere keren onder meer voor een flutter,his die weer gedeeldelijk aan gegroeid was.
En wat de resultaten zijn voor mij ik zelf vind het bedroefend zwaar.
Ik heb nu nog dagelijks last van boezem fibrileren
Inmiddels lekt mijn mitralis en tricuspidales kleppen en dat heeft ook zijn invloed op mijn ritme.
Dus al met al heeft de geboorte afwijking nog al wat nasleep voor mij.
Het is niet zo dat het voor iedereen zo afloop maar soms heb je gewoon pech.
Jacqueline ik hoop dat het jou beter vergaat .
wat medicijnen betreft slik ik dagelijks 15 verschilende .
Ik hoop dat je ondanks geen succes verhaal je toch een abelatie probeet niet geschoten is altijd mis.
Sterkte ik hoor het nog wel als wat wilt vragen of vertellen.
Groeten Riekie

Door Lil op Dinsdag, 11 Januari 2011 - 19:54:

Hallo Jacqueline,

Ik had een ASD en die is gesloten in 1972.
Ben daarna jaren klachtenvrij geweest tot twee jaar geleden, toen begonnen de ritmestoornissen.
Boezemfibrilleren en flutters, allemaal ten gevolge van het littekenweefsel wat was onstaan in en om het hart.
Ben begonnen met allerlei medicatie maar na een tijdje hielpen die allemaal niet meer.
In het OLVG hebben ze daarom besloten om een ablatie te doen.

Deze is onlangs gedaan, 20 oktober, en is succesvol.
De ablatie heeft wel 7 uur geduurd.
De eerste twee weken was het totale "radiostilte"in het hart, immers ik was flutters en fibrilleren gewend. Nu na drie maanden kan ik zeggen dat ik er goed op vooruit ben gegaan.
Geen boezemfibrilleren meer, geen flutters meer.
Helaas nog wel andere storing maar dat heeft als oorzaak mijn slecht werkende mitralisklep.
Wel heb ik nog een restlek in het septum.
Voor die tijd,1972, is mijn operatie goed geslaagd.

Veel succes de 19de en laat je weten hoe het was?

Groeten, Lil

Door jacqueline op Vrijdag, 14 Januari 2011 - 11:28:

Ik hoop dat ik volgende week dus net zo'n positief
resultaat kan melden als Lil.
Heb je ook nog een pacemaker Lil?
Bij mij zei de cardioloog voor de eerste ablatie
zo'n 1 1/2 uur nodig te hebben. Hij pakt eerst het
eerste litteken aan. Het tweede kan dan eventueel
de volgende keer, en het derde (dat tussen de
boezems in , het asd dus, )dat zou het moeilijkst
worden, en hij wist nog niet of en hoe hij dat
kon/zal gaan doen.
Maar bij jou zijn ze dus 7 uur aan één stuk bezig
geweest.... was je onder narcose dan?

Door Lil op Vrijdag, 14 Januari 2011 - 17:23:

Hai!

Ja ze zijn 7 uren aan één stuk door bezig geweest en nee ik was niet onder narcose.
Wel kreeg ik intraveneus een rustgevend middel toegediend en vlak voor het ableren zelf kreeg ik morfine i.v.m. de te verwachte pijn.
Er was bij mij ook het probleem hoe via de rechterboezem in de linkerboezem te komen, omdat ik in '72 aan het tussenschot geopereerd was, was men bang dat er geen doorgang zou zijn. Maar een geluk bij een ongeluk, ik heb nog een restlekkage in het ASD en via deze opening konden ze naar de andere kant van het hart.Ben heel blij dat ze alles in één sessie hebben gedaan.
Twee jaar geleden heb ik een pacemaker gekregen wegens het Sick Sinus Syndroom.
Heb geen eigen sinusritme meer in rust,dit waarschijnlijk t.g.v. de operatie in '72 waarbij ze toch het een en ander hebben beschadigd. Kreeg er pas last van 3 jaar geleden hoor, voorheen nooit klachten. Op een zeker moment had ik nog een hartslag van 26 slagen per minuut, tijd om in te grijpen dachten de heren cardiologen terecht. Dat deel is voor mij prima opgelost, mijn pm is mijn beste vriend.
Wel heb ik na de ablatie andere klachten gekregen in de vorm van kramp op de borst en kortademigheid. Hiervoor moet ik dinsdag a.s. een fietstest doen. Waarschijnlijk wordt toch de klep minder.
Weet je ook waarom ze de ablatie in stukjes doen, waarom niet in één keer?
Dan heb je het maar gehad toch? Ik vond de verdovingen best wel heel vervelend en pijnlijk, dus als dat maar één keer zou hoeven zou ik daar voor gaan.
In welk ziekenhuis word jij behandeld?

Ik hoor het wel allemaal!
Groetjes, Lil

Door jacqueline op Zaterdag, 15 Januari 2011 - 12:45:

Hoi Lil,

Ik stuur je wel een pb-tje.

Door Jacqueline op Donderdag, 20 Januari 2011 - 16:17:

Ik ben vanmorgen terug uit het zhs gekomen. Na wat
een geslaagde ablatie lijkt.

Ik ben er erg blij mee, maar nu voel ik af en toe
toch weer wat tussenslagen. Maar dat zou er bij
kunnen horen.
Ik ben dinsdag en woensdag(de woensdag was de
ablatie) erg vervelend geweest. Heb zelfs nog een
ochtend op de Eerst Hart Hulp gelegen.
Atriumflutter, 190 slagen per minuut of meer en
daardoor flauwvallen. Meestal net op tijd bij een
stoel/bed oid gelukkig.
Ook tijdens de ablatie de atriumflutter gehad.

De ablatie zelf?
Vond de verdoving van de lies en het doorduwen van
de catheters erg pijnlijk, maar dit was volgens de
cardioloog te wijten aan de grote hoeveelheid stug
littekenweefsel daar.
Heb branden zelf, daar heb ik toch 3 keer
pijnstilling voor moeten vragen. Op een gegeven
moment, ben ik toch even in slaap? gesukkeld.
Maar toen ik weer wakker werd met een zuurstof
slangetje in mijn neus, voelde ik geen rare
hartslag meer. Dus zeer positief.

Nu dus maar afwachten of het goed gaat allemaal.
En wie weet, ooit de pacemaker eruit?
Waar leven is, is hoop!

Door jacqueline op Zondag, 23 Januari 2011 - 10:14:

Het is nu 4 dagen na de ablatie.
Af en toe nog steeds overslagen. Soms is het maar
een enkele, maar af en toe houdt het zo'n 15-30
minuten aan.
Is dat iets wat nog over kan gaan? Weet iemand dit?
Het is niet meer zo erg als de atriumflutter van
voor de ablatie, maar ik ben dan toch weer "angstig"
dat de ablatie niet helemaal gelukt is.
Wie heeft er ervaring mee en wil dit met me delen?

Door marion op Zondag, 23 Januari 2011 - 11:00:

hoi jacqueline,

k heb een aantal jaren geleden een pulmonale venenablatie ondergaan, plus nog wat kleine ablaties, en er werd toen gezegd dat ik nog een jaar lang(wat) last kon houden van ritmestoornissen...
ik had precies hetzelfde:veel littekenweefsel van eerdere ablaties/spataderoperaties, katheder plaatsen is bij mij dus ook pijnlijk, er moest zelfs in andere lies geprikt worden.
de eerste dagen hartritmstoornissen, koorts, en misselijk
toen ik naar huis mocht is het een tijdje rustig geweest, maar later toch weer ritmestoornissen, laatste keer afgelopen vrijdag, maar hoefde gelukkig niet naar het ziekenhuis, ging vanzelf weer over
wel weer nebilet, tambocor, cardio 80
als de ritmestoornis hardnekkig is dan een cardioversie, laatste keer augustus
dus bij mij is het ook nog niet over, zelfs met pm en medicatie
er is natuurlijk nogal wat gebeurt in je hart tijdens die ablatie, en het moet nu herstellen, zo is mij toen verteld
het kan best zo zijn dat het over een aantal dagen/weken weg is, maar dat kan niemand voorspellen..
je zult dus geduld moeten hebben, vrees ik
en daar heb je natuurlijk geen zin in, je hebt al genoeg last gehad van die ritmestoornissen, en bent het beu, dat begrijp ik maar al te goed
gebruik je verder nog medicatie?
maar zoals je zelf ook al aangaf: proberen positief te blijven!
sterkte ermee
ps. als de ritmestoornis te heftig is/te lang duurt dan gewoon cardioloog bellen hoor, niet te lang wachten

Door jacqueline op Maandag, 24 Januari 2011 - 09:33:

Hoi Marion,

Bedankt voor je reactie.
Gelukkig heb ik verder geen bijwerkingen van de
ablatie gehad zoals jij met koorts.
Ik had 2x80mg Sotalol, die is nu gestopt. Ik moet
voorlopig nog wel doorgaan met 240 mg. Verapamil.
Het is jammer dat ze in het zhs niet gezegd hebben
dat dit (de overslagen/stoornissen) nog voor
kunnen komen. Ik had in het zhs namelijk helemaal
geen overslagen meer. Vandaar dat ik er van baal.
Ik dacht nu dat het misschien toch niet helemaal
goed gegaan was.
Vooral in de ochtend heb ik een onrustige
hartslag. Maar ik probeer positief te denken.
Fijn dat internet er is.

Door ria op Woensdag, 26 Januari 2011 - 11:43:

Hoi Jacqueline, het is volgens mij ook wel normaal dat je de eerste tijd na de ablatie nog last kunt hebben van overslagen want er natuurlijk wel gebrand in dat gebied, ik heb 7 keer een ablatie gehad en had er vlak na de tijd ook nog meer last van dan voor de tijd, je zult zien dat het na enkele weken beter word, door welke cardioloog ben je geholpen in het mst als ik vragen mag en zijn ze daar nog een beetje aardig, ik ga nu voor de 8e ablatie en die is voor het eerst in enschede de andere waren in zwolle, ik wens je veel beterschap en hoop dat je straks van je ritmestoornissen af bent, gr ria

Door Jacqueline op Donderdag, 27 Januari 2011 - 16:14:

Hoi Ria,

Al 7 keer een ablatie gehad? Jeetje, helpt het dan
wel even of wat is de reden dat je nu voor de 8ste
keer gaat? Zijn het steeds andere stoornissen of
is het één en dezelfde?
Wanneer ga je?
In vond ze in Enschede heel erg aardig. Zeker de
verpleegkundigen.
Ik heb normaal dr. Scholten als cardioloog, SUPER
aardig en zeer kundig en erg vriendelijk. Bereidt
zich ook goed voor op een consult. Had bij mijn
eerste consult zelfs het operatieverslag uit 1969
opgevraagd en wist mij van alles te vertellen. Dit
in tegenstelling tot vorige cardioloog waarbij ik
alles moest vertellen.
Maar helaas was hij ten tijde van mijn ablatie
bezig met een pacemakerimplantatie, en ik kreeg
toen dr. Stevenhagen. Ook erg kundig dus, maar wat
minder spraakzaam tijdens de ablatie.
Maar geen klachten over het personeel, niet over
het medische en niet over het verzorgende.
Ik heb daar op zicht een, voor zover mogelijk,
prettige opnamedag/nacht gehad.

Ik wilde je een pb-tje sturen, maar dat ging niet.
Waarom kies je trouwens nu voor Enschede ipv
Zwolle?
Ik wil je in ieder geval heel veel succes
toewensen.
Bij mij is het nu al weer rustiger in mijn hart,
af en toe nog wat overslagen, maar geen echte
ritmestoornis meer. Ik ben er erg blij mee.

Door ria op Donderdag, 27 Januari 2011 - 22:17:

Hoi jacqueline,
Wat goed nieuws dat het bij jou nu
nu een stuk rustiger is in je hart,
je moet ervan uit gaan dat het zo blijft,
ik ben blij dat je goede ervaringen hebt met
enschede dat is weer een geruststelling,
bij mij komen de ritmestoornissen steeds
op andere plekken weer terug, nu gaan ze
een longvenenablatie doen en als dat niet helpt
een hisbundelablatie, een pacemaker heb ik al
dus dat scheelt, ik ben nu 40 jaar maar
voel me door die ritmestoornissen wel iemand
van 90, ben doodmoe de hele dag en vooral s'nachts word ik er wakker van, enschede is wat dichter bij huis en ik ga er van uit dat het hier goed komt, de aanhouder wint he,
groet Ria

Door Lil op Dinsdag, 15 Maart 2011 - 10:29:

Hai Jacqueline,

Ik was erg benieuwd hoe het nu met je is drie maanden na je ablatie?
Ben je er op vooruit gegaan?
Groet, Lil

Door Jacqueline op Zaterdag, 19 Maart 2011 - 10:37:

Hoi Lil, bedankt voor je belangstelling!

Ik heb al weer een controle bezoekje gehad aan de
"ablatie-cardioloog". Hij wilde de pm uitlezen om
te controleren hoe het met de ritmestoornissen was
gegaan, maar toen bleek dus dat de pm helemaal
geen goed beeld gaf. Waarschijnlijk ligt één van
de leads niet goed aan. Hierdoor heeft de
cardioloog niets aan de pm als controle apparaat.
Hij vond het ook raar dat ik eigenlijk een pm had
gekregen en nu heeft hij een brief gestuurd naar
mijn eigen cardioloog met het advies om de pm maar
gewoon te verwijderen (ik heb hem dus echt niet
nodig om mijn hart te reguleren....) en in plaats
van de pm een reveal te implanteren. Dit om toch
de "stoornissen" in mijn hart te kunnen
controleren en opslaan.
Al met al was het een bezoekje dat heel erg
rommelig verliep, en er is eigenlijk dus weinig
naar mijn ervaringen geluisterd.
Wat zijn dan mijn ervaringen?
Ik heb een tijdlang heel veel stoornissen gehad,
geen atriumflutter meer, maar veel overslagen,
onrustige hartslagen en zo. Maar nu sinds een week
of 2 is het een stuk rustiger. Niet dat het
helemaal weg is, maar ik kan op zich wel gewoon
functioneren. Nu heb ik dus nog
overslagen/onrustig gevoel. Maar of dat genoeg is
voor nog een ablatie? Ik denk het niet. De
cardioloog vertelde me dat ik "gewoon" een ziek
hart heb, en dat ze dat dus op zich niet meer
kunnen genezen. Ik wacht dus nu nog even het
bezoek aan mijn eigen carioloog af. Daar ga ik 21
maart naar toe. Wat medicijnen betreft, ik gebruik
alleen nog maar 1xdaags 240 mg Verapamil. Wil ook
geen sotalol meer, toen ik dat gebruikte had ik
erg veel last van mijn ogen.
Maar goed, hoe is het nu met jou?

Door Ron op Woensdag, 27 April 2011 - 14:21:

kijk voor het eerst op dit forum, wat een drama verhalen allemaal weer zeg, ik wordt er niet goed van, iedereen schijnt het allemaal erger, meer, zwaarder te hebben.
In de plaats van elkaar op te beuren, word ik er alleen maar depri van.
mensen wees blij dat de medicatie bestaat en de pacemakers etc., en zeur niet zo, e heb niet zo'n zelfmedelij, jammer hoor !
weer een gemiste kans.

Door Lieke op Woensdag, 27 April 2011 - 16:14:

Beste Ron,

De meeste mensen die een forum als deze bezoeken en daar actief zijn, zijn die mensen die veel problemen en klachten ervaren. Je gevoel van 'drama' verhalen kan ik heel goed begrijpen, het is jammer dat er op een site als deze relatief weinig positieve en opbeurende verhalen staan. Persoonlijk ben ik ontzettend blij dat de pacemaker ruim 50 jaar geleden is uitgevonden, ik heb mijn leven eraan te danken!

Het ga je goed Ron.

Door Wietske op Woensdag, 27 April 2011 - 20:22:

Beste Ron,

Dankzij mijn pacemaker heb ik toch een fijn leven,
vergeet vaak dat ik er een heb. Ik heb het geluk
dat ik helemaal geen medicijnen hoef te gebruiken.
Ik zie regelmatig op deze site en vindt dat ik dan
toch een bofkont ben. Aan mijn moeders kant zijn
ze allemaal vroeg overleden aan hartproblemen ,
dus ik klaag niet,ben alleen maar dankbaar.
Er zijn heus wel uitzonderingen hoor.
In het verleden heb ik ook vervelende problemen
gehad met de p.m. en dan voel je je wel eens in de
steek gelaten.En heb je het gevoel dat niemand je
gelooft.Totdat je opeens in het ziekenhuis belandt
en men erachter komt dat de pm. niet goed
funtioneert.Dus ik begrijp de mensen op deze site
ook wel.Vooral wanneer je van het kastje naar de
muur wordt gestuurd. Gelukkig heb ik een fijne
cardioloog en p.m. controleur.

Vriendelijke groeten,
Wietske

Door marion op Woensdag, 27 April 2011 - 22:11:

ron,

als je goed leest dan merk je dat mensen elkaar hier zeker ondersteunen, en dat heb je dan ook nodig!
helaas is elke hartpatient weer anders, net zoals de medicatie en soort pacemaker
helaas is dit forum nodig, als iedereen met een pacemaker weer goed kan functioneren, en alle problemen zijn opgelost, dan was er ook geen forum

als je er depri van word, is het misschien ook beter niet te kijken op het forum,en alleen algemene info te zoeken......

als jij heel erg tevreden bent met je pacemaker, nodig ik je uit om je verhaal hier neer te zetten, net zoals wietske en lieke gedaan hebben.....

groetjes

Door riekie op Donderdag, 28 April 2011 - 08:10:

Hallo Ron
Jij zeg dat eralles drama is wat je leest ,over p.m abelatie`s medicijnen en gaat zomaar door
Maar waarom stuur jij naar mijn mail adres dan ik heb 18 soorten medicijnen????
Dat had hier ook op het forum gekunnen.
Dat vind ik een beteren plaats als op mijn prive mail.
Of moet het weer een sneer zijn of wat vertellen.
Ik heb het liever dat jij dat hier doet!!!
Ik heb het idee dat jij zelf ergens boos over bent .
Wij die hier op het forum zitten ondervinden hier heel veel steun en advies.
Ron sterkte

Door G van der L op Dinsdag, 28 Juni 2011 - 13:23:

Beste Lotgenoten,

Jarenlang ging mijn hartje bij tijd en wijle op hol. Tijdens een burn-out, zo'n 20 jaar geleden werd ik mij hier
voor't eerst bewust van. Na genezing van burn-out bleven de klachten op de achtergrond aanwezig, met name bij
grote inspanning tijdens het sporten. In deze tijden van relatieve rust in mijn leven was hier goed mee te
leven, tot vorig jaar toen mijn leven weer in wat onrustiger vaarwater terecht kwam:
In rust ging hij op hol en was niet meer van plan om te kalmeren. Ik had al 'ns het advies van de huisarts
gekregen om tijdens zo'n aanval naar de eerste hulp te gaan. Hier ben ik toen na zo'n anderhalf uur naartoe
gereden. Na enig wachten werd ik op een bed neergeknuppeld en aan de apparatuur gehangen. Hier werd nog net
geconstateerd dat ie inderdaad op hol was met een hartslag van boven de 200. Net toen ze een ECG wilden maken,
schoot hij terug in het goeie ritme. Toch zagen ze dat ik een afwijkend ECG-patroon had. Doorverwezen naar de
cardioloog, 72uur aan een kastje gehangen, fietsproef, thorax enz.

De voorlopige conclusie was WPW-syndroom. Vervolgens in het streekziekenhuis een hartcatherisatie ondergaan om
te onderzoeken of er nog andere afwijkingen waren. Tijdens deze catherisatie ging mijn hart ook op hol. Dit
maakte dat ze zeer precies wisten waar de dubbele verbinding zich bevond. Gelukkig waren er verder geen
problemen. Ik werd doorgestuurd naar Zwolle voor een ablatie Bij de intake werd ik zeer goed voorgelicht door
de cardioloog dr. van Casteren over onder andere de risico's, de plek waar de dubbele verbinding zich bevond. Ik
kreeg verschillende medicijnen voorgeschreven in afwachting van een Ablatie.

Na een wachttijd van ongeveer 5 maanden was ik aan de beurt en heb mij overgegeven aan het team specialisten. De
voorbereiding bestonden vooral uit het overal opplakken van electrodes die men nodig had om de juiste plek in
het hart te vinden. Tijdens de ingreep ging men met geavanceerde apparatuur weer via de lies naar binnen en werd
de bewuste plek opgezocht.

Wat ik gaaf vond was dat de specialisten onderling spraken alsof ze een NAVO-bombardement aan het voorbereiden
waren. Toen ik er blijk van gaf dat deze metafoor me aansprak werd ik ook betrokken in deze manier van
communiceren en na lancering stelden ze meteen vast dat het een voltreffer was. Dit konden ze zien omdat op het
moment van de inslag mijn ritme meteen veranderde. Als dit pas na enkele seconden gebeurt, is dat een teken dat
ze er niet helemaal bovenop zaten. Een volgende lancering kan nooit zo precies worden voorbereid als de eerste.
Dit werd vergeleken met de stofwolken (beschadigd en bloedend weefsel) die na een bombardement boven en rond de
inslag blijven hangen waardoor ze visueel niet meer voldoende in staat zijn om opnieuw even precies de locatie
te bepalen. Op dat moment zijn ze dus met name afhankelijk van de gps coordinaten die vooraf bekend zijn.

Na enkele minuten wachten en nog een aantal testjes, kwam de cardioloog mij verheugen met nieuws dat ik GEEN
hartpatient meer ben/was!

Zowel bij de catherisatie, als na deze ablatie moest ik tussen de 6-8 uur volledig plat liggen om de aangeprikte
(slag) aders de kans te geven om de prikwond te sluiten. Van beide ingrepen heb ik daarna nog enkele dagen wat
last gehad. Ook was ik de eerste 2-3 dagen nog erg moe maar dit herstelde zich echter heel snel.

Ik ben nu bijna 3 weken na de ingreep. Voel me prima en moet er aan wennen dat mijn hart geen sprongetjes meer
maakt.

Kortom, ik ben buitengewoon tevreden dat het probleem op deze manier opgelost is en hoop dat ik met mijn relaas
een positieve bijdrage kan leveren aangaande de beeldvorming rondom dit onderwerp.
Ik ben zeer tevreden!

Door mariette/moderator op Dinsdag, 28 Juni 2011 - 16:06:

@ G: wat een positief verhaal! Fijn dat het weer zo goed met je gaat! Bedankt voor jouw bijdrage

Door jan op Woensdag, 07 December 2011 - 21:36:

beste mensen,
ik ben nu 55 en op mijn 21ste kreeg ik last van hartkloppingen,wat zeer onaangenaam was en dit na ongeveer een uur overging,dit was toen zo rond 11u in de voormiddag, savonds terug thuis ging ik om 22u30 slapen toen de hartkloppingen terug begonnen, met mijn vader naar het ziekenhuis alwaar de toen dienstdoende assistent interne ziekten voorkamerfibrilatie vaststelde en me een betablokker gaf waardoor mijn hartritme terug normaal werd,later kwam dit ongemak regelmatig terug en vooral in stresssituaties, ik was toen dikwijls heel zenuwachtig, later bleek dat dit enigzins familiaal was,de arts in het ziekenhuis raadde me aan om verder iedere dag een betablokker te nemen, maar na een tijd was ik dit beu, zeker toen ik ontdekte dat als ik nerveus was en dan enkele glazen alcohol dronk, ik me ook beter voelde, zo heb ik jaren doorgemaakten dikwijls kwam dit me niet goed uit omdat ik dikwijls te veel dronk, wat familiaal ook nefast was, tot ik uiteindelijk in 2010 een abblatie heb laten doen om eindelijk van men kwaal af te raken, ik had soms ook veel last van overslagen, wat me zeer down maakte, de abblatie is deels gelukt, ik weet nu dat mijn hart eigenlijk in orde is, ik heb wel een kleine hartlek, maar dat zou ongevaarlijk zijn, soms slaat men hart nog wel eens over, maar daar kan ik nu mee leven, ik neem wel nog dagelijks een betablokker, de proffessor-cardioloog zei wel dat dit niet hoeft, maar zonder gaat niet anders komen de hartkloppingen terug, ik wil ook nog zeggen dat ik al jaren aan sportdoe ( vroeger basket , nu gewichttraining en spinning) en dit zonder probleem, jaren ben ik naar verschillende cardiologen geweest, altijd was alles goed, hartkloppingen en overslaan van het hart kan absoluut geen kwaad, maar ik ben toch blij met de abblatie , dat maakte me toch wel geruster,
Jan

Door Helga Bruggink op Woensdag, 02 Mei 2012 - 17:49:

Hallo allemaal,
op 6 april 2012 heb ik een DDDR pacemaker gekregen omdat bij de overgang van het normale sinus tirme naar boezemfibrilleren en andersom mijn hart meer dan 6 slagen stil stond. Na de implantatie voelde ik mij super, geen boezemfibrillatie meer, en een energie die mij inbekend was. Alles werkte prima, echter na de eerste PM controle kreeg ik een boezem flutter.
Ik ben nu de hele dag doodmoe en als ik gegeten heb moet ik gaan liggen, anders val ik flauw en bem heel naar.Ik heb eeb verdubbeling van de Tambocor(van 100mg naar 200 mg en ook 50 mg meer van van metroprololsuccinaat(nu 100mg).
Als ik een stukje loop, willen mijn benen niet meer vooruit en hijg ik als een postpaard (ik ben nu 61 jaar). Herkennen jullie dit?
Ben heel benieuwd wat de cardioloog morgen zal zeggen, maar ik houd rekening met een ablatie.
Groetjes en bedankt voor jullie antwoord. Helga Bruggink.

Door marion op Woensdag, 02 Mei 2012 - 18:49:

tjee helga, wat rot dat je nu deze klachten hebt, terwijl het zo goed ging!
hebben ze de pm anders ingesteld? omdat je zegt dat je na de 1e controle last kreeg
ik heb ook tambocor en metropolol( 50 mg) van de betablokker kun je idd heel erg moe worden, maar ik
vind je klachten wel ernstig(flauwvallen)
had je deze klachten ook met boezemfibrilleren?
daar heb ik meer last van omdat het zo onregelmatig is, en een boezemflutter geeft toch een hele snelle hartslag,maar wel heel regelmatig
goed dat je morgen naar de cardioloog moet,ben ook benieuwd wat hij gaat zeggen
dan tot die tijd maar rustig aan doen
groetjes

Door marion op Vrijdag, 04 Mei 2012 - 15:04:

hoi helga
hoe is het gisteren gegaan bij de cardioloog?

Door Ferry op Dinsdag, 26 Juni 2012 - 12:57:

Hallo iedereen,
E|ven voorstellen,
Ik ben in 1969 aan een open dusctus geopereerd.
Nu in mei 2012 hebben ze een nieuwe aortaklep geplaatst (mechanisch) en een icd geinplanteerd vanwege ventriculaire tachycardien.
Ook ik heb (nog) last van boezemfibrilleren, ook voor de operstie, maar toen ging het nog wel vanzelf over. Een paar dagen geleden kreeg ik weer een vardioversie, en mijn hart klopte weer als een "naaimachientje", maar nu afgelopen nacht is het boezemfibibrilleren weer begonnen.
Zou dit nog over kunnen gaan?

Door marion op Dinsdag, 26 Juni 2012 - 13:24:

als je vaak last hebt van boezemfibrilleren kan het ook chronisch worden, dan helpt een cardioversie vaak maar even, of helemaal niet meer
je hebt de keuze dan tussen rate control en ryhtm control, dus of cardioversies, of de hartslag dusdanig omlaag te brengen dat je niet meer( zoveel) last van het boezemfibr. hebt
je gebruikt nog wel medicatie en bloedverdunners?
boezemfibrillleren kan wel vanzelf stoppen, maar bij mij helpt vaak alleen een cardioversie, als het bij mij te lang duurt word ik heel duizelig, etc
dus gewoon even je huisarts/ cardioloog bellen wat te doen
groetjes