Toen de dokter zei...Meisje je moet een pacemaker verstond ik niet wat hij bedoelde ...Hij legde me uit dat het voor je hart is....Want er was duidelijk iets mis.!!
De rillingen komen over me heen als ie zegt: Je hartje klopt niet zoals voorheen..
De P.M.is voor je ganse leven, maar die operatie duurt maar even.!

Door tattyteddy op Woensdag, 23 Februari 2005 - 16:08:

Met een pacemaker in je lijf....
Ja het moet ook al ben je stijf..
Je hart moet kloppen in de maat anders wordt de dokter kwaad.
Soms heb ik pijn zodat ik hem haat,
Maar denk dan vlug,...dat doordat mijn leven niet te vlug overgaat..

Door petra op Vrijdag, 04 Maart 2005 - 12:35:

Een hart in je lichaam....
Hoe kan dat zo tekeer gaan....
Iedere dag weer de vraag...
is ie hoog of is ie laag...
Nu eenmaal een kastje ingebouwd....
wat je in het begin niet echt vertrouwd...
zeggen ze het is een zegen...
nou, ja ik probeer ermee te leven.

Door anita op Vrijdag, 04 Maart 2005 - 16:47:

niets is meer zo als het was,,,,,
het is alleen te doen als ik me aanpas,,,
die er geen bezit,,,
weet maar half hoe lastig hij zit...
ze zeggen je moet er mee leven....
tja wat voor antwoord moet ik daar nou op geven..
na hoop doet leven...
ik zie mezelf nu al weer meer lol beleven...

Door anita op Vrijdag, 04 Maart 2005 - 17:40:

als je eenmaal z,n ding bezit...
hebben ze al in jou gespit...
helaas kunnen wij niet zonder...
want dan krijg je pas echt gedonder..
je hart gaat nu niet meer uit z,n eigen slaan...
maar de pm laat hem nu z.n gang gaan.

Door anita op Zaterdag, 05 Maart 2005 - 18:26:

waarom moest het zover komen...
het leken wel enge dromen..
ik weet niet hoe het nu verder moet..
maar lieve woorden doet ieder mens toch goed..
ik ga de hoop nu niet opgeven...
want er is nog zoveel wat ik wil beleven..
nu wil ik er weer iets van maake ..
zodat de pm mijn niet meer zou raken.

Door anita op Vrijdag, 11 Maart 2005 - 19:50:

voor ik het wist wat er gebeurde ,,,
wist ik dat het nu te laat was om te treuren..
ze hadden dat ding al in mijn lijf gezet..
en hoopte daarmee dat ze mijn leve hadden gered,,
de weken erna was de pijn nog steeds niet te harde ..
en wist ik dat ze het weer verknalt hadden..
ik voel me nog steeds zo leeg van binnen...
en kan de boven kant nooit meer beminnen...
het laatste sprankje hoop is me ontnomen...
ik weet niet of het ooit nog terug zou komen...

Door anita op Vrijdag, 13 Oktober 2006 - 12:54:

Hardgelach........

Ik geloofde mijn ogen niet,
Ben ik dan de enige die dit zo ziet.
Mijn hart klopt wild in mijn keel,
En ik weet nu zeker dat ik het me niet verbeel.
Ik werd boos en ontzettend kwaad,
En het voelde als gemeen verraad.
Weer zag ik het staan dat ene woord,
Zijn ze dan echt allemaal zo gestoord.
Ik dacht dat hij mijn wel geloofde,
Maar nee hij heeft me gewoon voor gelogen.
Nu weet ik het ook echt niet meer,
Waarom moet ik mezelf steeds bewijzen keer op keer.
Maar een ding weet ik nu zeker,
Artsen zijn niet te vertrouwen,nee voor geen meter.
Klakkeloos gaan ze af op wat hun colegaas over mijn zeggen.
Het zit niet tussen mijn oren,en ik speel er echt niet mee.
Hoe vaak moet ik jullie dit nu nog uit blijven leggen.
Nee ik kan het helaas nooit bewijzen.
Maar vind dit gezegde nu wel de pan uit reizen.
Ik dacht dat ik jou voorledig kon vertrouwen.
Maar nee halve wegen de ladder begon je mijn eraf te douwen.
En hup weg was mijn vertrouwen en geloof.
Daar sta ik dan weer verdrietig en boos.
Het verleden blijft mijn achtervolgen als doornen van een roos................

Door anita op Vrijdag, 13 Oktober 2006 - 12:55:

Artsen en hun patienten......

Waarom kunnen artsen hun patienten niet gewoon blindelings vertouwen.
Jij probeert zelf toch ook om iets met hun op te bouwen.
In een gesprek geven ze jou het iedee van meisje ik weet wat jij met deze woorden bedoeld.
En dat ze je dan achteraf niet willen geloven dat is de rede,
Dat ik me nu zo vernederend voel.
Een hele tijd later lees je het dan toch,
Waarom nu weer deze pijnlijke achterdocht....
Want ik lees het nu met mijn eigen ogen,
En ik denk nee dit kan en wil ik gewoon niet geloven.
Waarom gelooft hij mijn nu ook al niet,
Is er dan geen arts meer die zijn eigen fouten wel ziet..
Door hoeveel bochten moet ik mezelf nog wringen.
Ik kan ze moeilijk met een mes op hun keel ,om de waarheid dwingen.
Maar nu ben ik het echt helemaal zat,
En met de geloofwaardigheid van elke arts heb ik het helemaal gehad.
Zo geloven toch liever in een onbetrouwbare collega.
En wat dit alles met mijn doet,ach daar kijken ze gewoon niet naar.
Voor hun is dit alles niet relevant en ik (ik) sta daar weer
als leugennaar alleen aan de zijkant......
Want voor een arts zijn mijn gevoelens niet intersant,
Nooit zal ik meer een arts zomaar kunnen vertrouwen,
Want dat ik het wel deed blijf ik nu mijn verdere leven berouwen...........

Door anita op Vrijdag, 13 Oktober 2006 - 12:58:

Mijn eigen keuze.......

Steeds weer als wij naar de artsen kamer lopen,
Koester ik toch weer die stille hoop.
En hang aan zijn lippen als zoete kleverige stroop.
En dan zegt hij medisch gezien kunnen wij hier niets meer aan doen,
Ik sta langzaam op en schud hem de hand,
En zeg zacht voor alle moeite toch bedankt.
Stilletjes lopen wij door de lange gangen,
En ik denk shit.....maar gelukkig sta jij daar weer om mijn op te vangen.
Dagen lang wordt er met geen woord meer over gesproken,
En ik voel me leeg en totaal gebroken.
Maar dan denk ik er toch heel diep over na,
Hoe ik (ik) zelf verder door met mijn leven ga.
Eindelijk ben ik er dan voor mezelf nu uit.
Dat er niemand meer onnodig snijd in mijn tere zachte huid.
Alles heb ik ze van mezelf gegeven.
Maar nu bepaal ik zelf hoe ik wil leven.
Want ik ben nu alleen nog maar moe,zelfs als ik helemaal niets doe.
Ik ben het gewoon allemaal even zat.
En met operaties en artsen heb ik het gewoon gehad.
Dus voor mijn geen nieuwe onder zoeken of nieuwe medicijnen.
Nee ik was niet van plan om weg te kwijnen.
Ik ben nog lang niet levens moe..
Maar ben het meer dan zat al die jaren z`n gedoe................

Door anita op Vrijdag, 13 Oktober 2006 - 14:29:

Steeds weer een stukje van mezelf kwijt.....

Waar het nu steeds vaker op lijkt.
Ik raak meer en meer een stukje van mezelf kwijt.
Zelfs Ron is bang om stukjes van mijn te moeten verliezen.
Maar helaas heb ik het niet zelf voor te kiezen.
Ook kan ik niet meer vechten tegen die hoge heren,
Want de waarheid zal zich tegen mijn keren,
Dit alles doet mijn ook veel meer pijn.
En dan vraag ik me af,waarom moet het toch steeds zo zijn.
Al doe ik maar een beetje in mijn eigen huis.
Dan voel ik mezelf zo beroert als een piep kleine muis.
Idereen heeft over zijn leven bepaalde verwachtingen en dromen.
En ik was hard op weg om die voor ons uit te laten komen.
Steeds vaker klom ik weer uit dat diepe dal,
Maar weer minder kunnen geeft mijn toch steeds een nieuwe knal.
Soms voel ik mezelf als een bejaarde vrouw.
En dan denk ik hallo dit leven is niet wat ik zo graag wou.
Steeds ben ik die harde srtijd weer aangegaan,
Maar nu heb ik het gevoel ,dat ik alleen maar nog stil blijf staan.
Iets anders kan ik hier helaas niet meer van maken,
En mijn dromen ach,ik kan ze nog niet eens met mijn vingertoppen raken.....

Door anita op Vrijdag, 13 Oktober 2006 - 14:54:

Mijn muurtje...........

Ik heb vandaag een muurtje om me heen gebouwd.
Daarin voel ik me veilig en vertouwd.
Niemand komt daar dan nog doorheen,
Mijn gevoelens hou ik het liefst voor mijn alleen.
En het mag ook niet meer gebeuren,
Dat mijn muurtje weer zal gaan scheuren.
Want dan zou het weer fout met mijn kunnen gaan.
En kom ik weer alleen in die ijzige kou te staan.
Dus wat ik nu nog zou willen leren.
Is hoe andere mijn niet meer kunnen bezeren.
Daarom bouw ik mijn muurtje hoger en hoger.
Voor mijn een vertrouwd en veilig gevoel,
Misschien begrijp jij wat ik hiermee bedoel.
Want steeds als ik hem een klein stukje afbreek,
Levert er iemand mijn weer een gemene streek.
Want als ik iemand nodig heb is die er niet.
Of is het al zo ver dat niemand mijn verdriet ook maar enigzins ziet.........

Door Anny op Vrijdag, 13 Oktober 2006 - 15:55:

Hoi Anita

Wat heb jij mooie gedichten gemakt .
Je hele leven staat erin vertaald
Je ervaringen en tegen slagen
Je moed en je wil
Anita ik wens je veel sterkte

Groetjes Anny

Door anita op Zaterdag, 14 Oktober 2006 - 13:09:

Ode aan de pijn....

Vanaf de eerste keer dat jij me zag,
Ben je bij mijn gebleven.wetende dat ik je helemaal niet mag.
Werd je toch het middelpunt van mijn leven.
Ik probeerde je van mijn af te slaan,en heb jou ook vele malen geraakt.
Ondanks die pogingen bleef je achter mijn staan.
En vangt mijn op ,als ik het mezelf moeilijk heb gemaakt.
S`nachts als ik de slaap niet te vatten krijg,voel ik jou armen om mijn heen.
Het liefst schreeuwde ik het dan uit ..maar ik zwijg ik weet jij laat me nooit alleen.
Vrienden voor het leven is waarop ik had gehoopt ,maar allen zijn ze weggegaan.
Jij bent degene die al die jaren met me mee loopt.
En ook altijd bij mijn durft te staan,
Wanneer ik weer eens wanhopig wordt,heb jij mijn al gevonden.
En voor de zoveelste keer dat ik me in jou armen stort.
Wens ik vurig dat wij elkaar niet kende,
Mijn leven is totaal veranderd door jou aanwezig zijn.
Vrienden en mezelf ben ik door jou verloren,
Wij blijven samen over,ik ,en jij, mijn pijn......
Zullen wij dan toch bij elkaar horen..........................

Door anita op Zaterdag, 14 Oktober 2006 - 13:11:

Dankjewel Anny ja ik schrijf al jaren over mijn eigen leven...Daar mee geef ik alles toch een plaats in mijn bestaan..En helaas is de pm ook een groot deel van mijn leven..Maar ook ik weet er is meer..Nogmaals bedankt voor jou intressen.
Groetjes Anita.

Door anita op Vrijdag, 17 November 2006 - 13:30:

Mijn Doktor Bor .........

Mijn doktor Bor,,,,,,
Blijkt toch wel een hele toffe peer...
Ik ben blij dat ik me daar in effen had vergist.
Want ik was al bang voor de zoveelste list.
Wij hebben het goed met elkaar uit gepraat..
En het voelde goed dus dat kan echt geen kwaad.
Ook snapte hij hoe ik me voel.
En wat ik eigenlijk met deze beschuldiging bedoel.
Blij en opgelucht ging ik naar huis.
Want nu weet ik mijn eerste gevoel over hem was toch juist.
Ben blij dat ik hem mijn gedichten heb gegeven.
Nu weet hij ook is hoe ik het ervaar in mijn leven.
Praten is dus toch het beste medicijn.
Ook al zijn deze gevoelens dan eigenlijk alleen van mijn.
Nu kan ik met een gerust hart weer naar hem toe.
Want hij is mijn dus nog lang niet moe.
Bij deze rijk ik hem nu mijn hand.
En denk voortaan met verstand.................

Door anita op Zondag, 04 Maart 2007 - 14:13:

De stilte....

De stilte de angst de pijn en het verdriet.
Ik wil het zo graag vergeten,
Maar dat kan ik gewoon nog niet.
Er is iemand in mijn leven,
Die van me houdt en om me geeft.
Al die gevoelens al dat verdriet,
Zolang verzwegen zodat niemand het ziet.
Weg het vertrouwen weg al de moed.
Lachen en kletsen dat kon ik zo goed.
Waarom doen mensen mensen van staal.
Dit alles bij andere allemaal.
Ik kan nu weer lachen,praten en zingen.
Maar op bepaalde momenten,
moet ik die tranen weer bedwingen.
Maar dan denk ik vlug ,
Aan die persoon die om mij geeft,
En krijg ik plots weer mijn moed terug en leef......

Door anita op Vrijdag, 29 Juni 2007 - 14:02:

Mijn Cardioloog....

Het gesprek met mijn cardioloog was ineens niet meer zo leuk.
Thuis vertelde ik het aan Ron en eerst lag hij net als ik in een deuk.
Maar nu wil hij toch in gaan op dit stomme advies.
En ik voel dat ik dit keer tegen hun verlies.
Daar loop ik dan straks met zn helm op mijn hoofd.
En staren de mensen je na vol ongeloof.
Ik dacht nu heb ik toch alles wel gehad.
Want hier in het appartement zit ik toch goed.
En ik deed alles zoals het moed.
Maar nee blijkbaar was dat nog niet genoeg.
En was mijn blijdschap van vrijheid veel te vroeg.
Hoeveel vernederingen moet ik nu nog onder gaan.
Om gewoon als mens op mijn eigen benen te mogen staan.
Beetje bij beetje wordt mijn steeds een stukje vrijheid ontnomen.
Het is niet eerlijk,waarom moest het toch zover komen.................

Door anita op Vrijdag, 29 Juni 2007 - 14:33:

Daar lig ik dan alweer.......

Ja hoor het is weer zover daar lig ik dan alweer.
In het ziekenhuis bed voor de zoveelste keer.
Ik hou me groot en doe aan zelf spot.
Maar inwendig ga ik hier langzaam aan kapot.
Ik weet nu dat ze er niet veel meer aan kunnen doen.
En soms denk ik dan had ik maar bergen met poen.
Want ook ik zie steeds vaker,dat ze voor deze mensen net iets meer doen.
Maar helaas is mijn nachthemd niet van duur zijde maar van puur katoen.
Dan denk ik maar weer ach ,ik heb vele lieve mensen om mijn heen.
En als rijke sta je toch vaak heel alleen.
Maar daarom valt het me toch soms nog wel zwaar.
En vind ik het leven een beetje raar.
Waarom is jantje modaal toch altijd weer de sigaar.
En het antwoord schuilt in dit gedicht het is gewoon waar...........

Door anita op Zaterdag, 14 Juli 2007 - 18:34:

Mijn eigen ik....

Soms voel ik me eenzaam en alleen..
En toch heb ik vaak lieve mensen om mijn heen.
Ook al voel ik me hier in huis echt wel thuis.
Toch mis ik nog steeds ons oude fijne huis.
Effen bij mijn buurtjes aan kunnen wippen.
Of gewoon samen in ons tuintje spitten.
Ook dacht ik niet dat ik zo snel achteruit zou gaan.
Vanaf hier lopen naar mijn vriendin,moet ik elke 5 min even stil staan.
In het huishouden kan ik ook steeds minder.
En dat ondervind ik als grote hinder.
Ik slaap bijna geen nacht meer door,
En soms vraag ik mezelf dan af,waar doe ik het in godsnaam nog voor.
Dan denk ik maar weer aan ons fijne gezin.
Wat ik met heel mijn hart o zo bemin.
En dan zeggen de mensen wat zie jij er goed uit,,,
Het liefst zou ik dan de waarheid willen schreeuwen recht in hun snuit.
Ik zou graag van alles meer willen kunnen genieten.
Maar die intense pijn blijft naar de voorgrond schieten.
Mijn hoofd zit daardoor vaak zo vol.
Dat ik zelfs op mijn benen nog rond tol.
Andere zeggen dan ach maak je dan ook niet zo druk.
Maar iets wat in mijn hoofd zit,wil ik ook dat het me eens lukt.
En niet steeds hoeve antwoorden op hun stomme vragen.
Nee ik wil niet zeuren en zeker niet klagen.
Maar soms kan ik dit leven even niet simpelweg verdragen.
Als zelfs je vrienden je even niet meer kunnen begrijpen.
Nou dan vind ik deze wereld ook nergens meer op lijken.
Straf en stoer sla ik mezelf weer door deze akelige fase heen.
Maar deze ziekte is intens gemeen.
Ik sta er mee op en ga er mee naar bed.
En voorlopig ben ik wel de gene die het zo al jaren lang red...................

Door anita op Donderdag, 02 Augustus 2007 - 22:24:

Hee hallo jij .............

Hee hallo ,ja jij ,ik wou eens weten hoe het gaat..
Veel te lang niet gesproken, maar het is nog niet te laat
Ik heb veel te vertellen, maar wil ook graag van jou horen
Wat je dwars zit en wat je kan bekoren
Ik heb wel oog voor jouw verdriet
Ik luister naar wat jij daar ziet
Ik ben je schouder, waarop je rust
Ik ben de mond die je tranen weg kust
Hee hallo, ja jij, kan je mij verstaan
Durf je gedachten te laten gaan
Weet, ik blijf van je houwen
Weet, je kunt op mij vertrouwen
Waarom praat je nu niet tegen mij
Ben je zo bang, voel je je niet vrij
Kom maar hier, sta op en lach
Weet dat je mij alles zeggen mag
Bij mij ben je veilig, stort je hart maar uit
Bij mij wordt je niet uitgebuit
Jouw woord
Wordt in mijn hart gehoord
Ik snij niet in jouw zinnen of vragen
En als het moet zal ik je dragen
Over de koof van bang en zwart
Blijf niet zwijgen, toon je hart
Buig niet voor wie slechts hakt met bijlen of messen
Sta fier en laat jouw woorden mijn dorst lessen
Hee hallo, ja, nu kan ik je horen
Gefeliciteerd, je bent herboren .......................

Door anita op Vrijdag, 03 Augustus 2007 - 14:41:

Een leven hoort mooi te zijn ...........

je hoort te leven zonder pijn
een leven gaat toch anders voorbij
dat is zoals de dokter het zei
leven zonder pijn
Kan er voor mij niet meer zijn
zonder tabletten leef ik niet mer voort
dit is echter niet zoals het hoort
Ik wil vrij zijn
vrij zonder pijn
ik moet nu verder leven
en weer plezier gaan beleven
ik verlang naar een leven zonder pijn
maar dat kan er voor mij niet meer zijn
mijn ziekte heeft mij kapot gemaakt
het heeft me tot aan de botten geraakt .........................

Door anital op Vrijdag, 03 Augustus 2007 - 14:43:

Mijn lijf mijn pacemaker.....

Mijn pacemaker in mijn lijf.
Ik weet best dat ik door jou in leven blijf.
Hoe moeilijk jij je ook aan mijn lichaam hecht.
Het lijkt wel op een strijd ,een groot gevecht.
Zo vaak ben jij al van plaats verhuist.
Steeds van zy naar zy,
Waarom !!Wil jij dan niet horen bij mijn.
Ik heb jou uitgefoeterd en gehaat.
Maar dank zy jou loopt er nu een levens draad.
Dat jij nooit blijft zitten op jou plaats.
Is toch wat mijn nog het meeste heeft verbaast.
Of jij nu recht op gaat staan ,of om jou as probeerd te draaien.
Ik ben niet in staat om het voor jou te kunnen verfraaien.
Dus moet ik dat dan maar gewoon accepteren.
En dat jij steeds verder aan de wandel gaat,maar gewoon negeren.
Misschien zou ik jou ,meer moeten koesteren en strelen.
En wil je dan wel op deze manier jou leven met mijn delen.
Want een ding weet ik zeker zoals ik zijn er niet zo velen.
Voor mijn blijven dit open vragen.
En ik zou er mee bezig blijven tot in lengte van dagen................

Door Anita op Maandag, 07 Juli 2008 - 14:09:

Nooit gehoort...........

Steeds weer van die stomme vragen.
Kom zeg ik hou er niet van om mezelf te pijnigen of te plagen.
Maar dan toch komt die ene vraag dan weer.
Zit je er misschien zelf weer aan,Dan moet ik slikken en zeg laat maar ik wil nu gaan.
Is er dan geen ene arts die hun eigen fouten ziet.
Dat doet mijn nog het meeste verdriet.
Zelf doe ik alles er aan om het verschuiven te verkomen,Maar door zulke vragen voel ik me niet meer serieus genomen.
Ben deze vragen nu echt meer dan zat,en wordt kwaad van onmacht en woede.Zit op de puntje van de stoel en blijf goed op mijn hoede.
Wanneer geloven ze mijn nu is op mijn woord.
Er is schijnbaar niemand die dit graag hoort.
Ik ben toch de gene die het steeds weer treft en met hlese pijnen loopt.Maar door hun worden mijn gevoelens weer verdooft.
Maar jongens toch ik heb ze echt nog wel op een rijtje dus in mijn hoofd zit het nog wel goed.En ook weet ik heel goed hoe het wel en niet moet.Wat ik nu het liefst zou willen is geef jullie eigen fouten nu is toe.
Want dit spelletje ben ik meer dan moe.
Je hebt het niet tegen een klein kind,Maar een volwassen vrouw die best mag zeggen wat ze van jullie pruts werk vind.Ik ken mijn eigen lichaam als geen ander.En dat zal ik zeker niet voor jullie verandere.Zelf voel ik toch wat er steeds met mijn lijf gebeurd.En dat jullie het nu nog steeds niet in willen zien is wat ik nog het meeste betreur.Maar een ding weet ik nu echt heel zeker,er komt voor mijn geen volgende keer.Want z`n stom ding wat niet blijft zitten wil ik echt nooit meer.
Dus van mijn blijven jullie voortaan af,
Want om jullie fouten niet toe te durven geven vind ik stom en ontzettend laf..........

Door Riekie op Maandag, 07 Juli 2008 - 22:31:

Hallo Anita
Wat is het toch moeilijk als je iets heb met de p.m ,waar de artsen geen raad mee weten!
Dan schuiven zij had maar op ons af.
nou anita mijn p.m wandeld ook alle kanten op.
Hij is uit de pochet gevlogen is naar de zij kant van mijn borst gegaan.
Ook zit de p.m regelmatig onder mijn oksel ,onder mijn sleutelbeen.
Maar bij mij heeft nog geen een arts gezecht dat ik er mee zou spelen.
En dat is maar goed ook,ik denk dat ik zou ontploffen.
Maar anita ben jij niet afhankelijk van jou p.m omdat jij zegt er komt er geen meer in.
Ik ben helemaal afhankelijk van mijn p.m ik heb zelf geen onder liggend hart ritme.
Maar ook ik heb gezecht akls het zo door gaat dan wil ik geen nieuwe p.m
Daar zijn mijn man en kinderen niet mee eens.
En dat begrijp ik ook wel ,maar zij hebben ook wel begrip voor mijn denk wijzen.
Maar ik zeg nu ook ik wil verder leven ,maar ik pik niet alles meer zomaar!!
Anita vecht door en laat je menig horen.
Geeft de artsen geen kans om je zo schuldig te gaan voelen.
Geef de artsen geen macht om jou kapot te maken.
Sterkte en ik hoop dat je de kracht heb om de artsen te zeggen waar het op staat!!
Groeten Riekie

Door Anita. op Dinsdag, 08 Juli 2008 - 14:04:

Hoi Riekie mijn eigen ritme is 20 slagen meer zat er niet in .En ja nu heb ik er een met twee draden gekregen En ik had na 4 jaar nu weer een pm die om zijn as was gedraaid en de draad dus heel erg strak zat zodat ik met bewgen niet genoeg meer kreeg van de pm dus drie weken opname terwijl ik eigenlijk kwam voor de black ouds .Daar ondekte ze dan via ego en op de catkamer dat mijn pm helemaal los zat dat had ik al 100 keer gezegt maar dat hoorde ze nooit.Nu heb ik dat al 10 keer gehad en ik doe echt de eerste 6 weken niets.Omdat hij op mijn rebbekast was gezet de laatste keer konden ze dat hier niet doen dus moest ik hier in het ziekenhuis blijven totdat ik naar Eindhoven ging en weer die stomme vraag doe je het niet toch stiekum zelf ja ben geen debiel hoor .Maar goed ik wil eigenlijk nu echt geen andere meer heb mijn top berijkt en ze geloven je toch nooit.Zelfs niet als het wordt verteld door mijn pm thechneut die me wel gelooft.Dus ja ik heb het echt gehad en zit nu in een inpasse van laat maar.De laatste keer dat was vorige week dus ik ben net thuis duurde de operratie 4 en half uur want er was een vette bloeding ontstaan ..Toen ik hun vertelde dat deze al 4 jaar los zat geloofde hij me niet ach laat ze ik wil niets meer.En mijn man en kids ja die willen dat natuurlijk wel .Ik ben het vechten moe ben nu 48 jaar en vanaf mijn 20 ste aan het vechten en waarvoor .....Wel ga ik nog langs onze huisarts om het verhaal kwijt te kunnen ,Maar zo langzaamer hand krijg ik echt het gevoel dat ik altijd verlies bij de cardiologen dus ja ik voel alleen nog maar onmacht en vertrouwen nee dat doe ik ze al lang niet meer.Groetjes Anita.

Door Riekie op Woensdag, 09 Juli 2008 - 18:55:

Hallo Anita
Waar voor je vecht,nou hopelijk voor je zelf en voor je gezin!!
Je moet blijven vechten en de artsen flink de waarheid zeggen.
En ik weet uit ervaring dat het niet mee valt om voor je eigen op tekomen.
Maar ik heb al div malen een draad breuk gehad en een p.m die uit zijn pochet is gevlogen gehad.
Niemand van de artsen heeft ooit gezecht dat ik dat zelf gedaan zou hebben??.
Alleen op deze site werd even een balletje op gegooid.
Maar dat werd direct weer in de kiem gesmoord door mariette .Ik had daar trouwens nog nooit van gehoord dat mensen dat zelf zouden doen???
Ik vind het ook belachelijk dat een arts dat ook over begind.
Ik geloof niet dat iemand dit zijn eigen aan zou doen.
Mijn p.m wandel ook nu nog steeds door mijn borstkast.
Ik moet binnekort weer naar eindhoven op controle en een efo.
Ik wilde jou nog was dat een arts uit eindhoven die dat bij jou zij (ik hoop eigelijk van niet).
Anita vecht a.u.b door laat de artsen niet winnen ook als is het vreselijk zwaar!!!
Je schrijf mooie gedichten en gevoelens op papier.
Probeert dat ook voor jou en je gezin door te vechten.
En natuurlijk begrijp ik ook wel dat je het zo nu en dan even helemaal niet meer ziet zitten.
maar het leven heeft ons nog meer te bieden ook al is het soms erg zwaar.
Anita ik wil je graag hier in steunen en ik denk nog wel meer op deze site.
Maar hou vol ik vecht ook al meer dan 14 jaar en zeven p.m verder.
HEEEEL veel sterkte
Groeten Riekie

Door Anita op Donderdag, 10 Juli 2008 - 12:40:

Hoi Riekie ik ben normaal ook een vechter maar deze keer werd ik gewoon echt heel boos.Weet je ik ging voor om te kijken wat ze aan die black ouds konden doen.En daar ondekte ze dan dat mijn pm weer los was wat ik al wist.Want hij blijft meestal een week netjes zitten totdat alles slinkt en dan gaat hij aan de wandel .Dat is al die jaren nog zo geweest.En dan toch weer naar 4 jaar nu de vraag van doe je het misschien toch zelf nou daar wordt ik zo boos om.Ik vroeg hem ook of hij wel goed bij z`n hoofd was en dat mensen die zoiets zich zelf aan doen thuis horen in de psygatrie en niet hier.Want zij ik in mijn hoofd is alles oke hoor.Ben niet voor niets zo ver gekomen nu weer 4 jaar verder,dat vroeg ik ook waarom als ik het zelf zou doen ik dan 4 jaar zou wachten.En dat ik zonder hun een beter en fijner leven heb.En dat ik ziekenhuizen haat en dat niets beter is als thuis.De arts in Eindhoven heet Bracke en is een Belg .Hij is goed in z`n vak zeggen ze maar ja mensen kennis heeft hij niet.Anders had hij mijn dit vast niet gevraagt ja toch.En ik ben nu al twee keer door hem geholpen maar voor mijn helpt het niets .Ik heb ook al jaren een pm en telkens na 14 dagen of een mnd gaat hij weer door de boven kant wandelen en niet omdat ik dat graag wil.Want soms gaat hij recht op staan en dat is geen grapje maar doet echt zeer.Ik heb al eens een gedicht aan de arts gegeven om ze te laten lezen wat ze mijn aan doen en mijn gezin om steeds te blijven vragen of ik het niet zelf doe.En daar wordt ik zo boos en verdrietig van dat ze je niet willen geloven.Eigenlijk wordt ik er stond ziek van.Ik weet oook niet waarom mijn dat steeds overkomt en ik zou zelf heel graag willen dat dat stomme ding is op zijn plek bleef.Ik vecht echt wel door maar de zin gaat ze wel weg hoor.Telkens probeer ik om verder te komen met mijn leven en ga zelfs naar zwemmen en cardiofit maar kom geen steek verder.En dan krijg ik dit weer .Ik zou niet weten waarom ze mijn niet willen geloven.En word het moe om steeds weer mezelf te moeten bewijsen ik vraag niet om een pm die gaat wandelen het overkomt mijn ook maar steeds .Ze moeten er zelf maar is een in hun lijf krijgen en dan hoop ik dat hij ook vlink aan de wandel gaat.Misschien dat ze het dan pas geloven.Bedankt voor je steun en ik vecht wel door hoor maar heb het met artsen gewoon helemaal gehad.Lieve groetjes Anita.

Door Riekie op Donderdag, 10 Juli 2008 - 20:35:

Hallo Anita
Nou zeg dat is schrikken de arts die jij benoemd dr bracke is mijn eigen cardioloog.
En als iemand mij de afgelopen twee jaar heeft gesteund en naar een oplossing heeft gezocht.
Dan is dat dr bracke wel,ook mijn man heeft heel veel steun en begrip ontvangen voor de eerste keer in enentwintig jaar.
Daarom vind ik dit diep triest dat het jou weer over komt dat je niet word gelooft.
Ik ben nu wel extra op mijn hoede als hij een opmerking in die richting zal maken!!
Ook mijn man schrik hier van ,hij zegt hoe komen zij daar bij om dat zomaar te zeggen??
En dat dr bracke dat zegt maakt dat hij ook goed op zal letten wat er gezegt gaat worden!!
Maar voor jou valt dit nu zeker rauw op je dak ,vooral als jij deze p.m al vier jaar heb.
Bij mij brak de eerste draad al naar twee dagen,de tweede draad naar twee maanden en de derde draad naar ongeveer een jaar.
De p.m sprong naar twee maanden uit de pochet,en na vier weken weer los van de borstspier.
Gelukkig is tegen mij en mijn man gezegt dat ik wel ongelooflijk veel pech heb gehad.
Maar anita ik geloof jou wel en ik hou je op de hoogte als ik bij bracke ben geweest.
Wel eng hoor ,maar ik heb wel geleerd om mijn mondje goed te roeren.
Kom ook dat ik een dochter heb die verpleegkundige is die praten toch anders dan wij.
Dat gaat er ooit flink op ,en ik denk dat daar ook het verschil ligt mijn dochter praat als brugman maar wel met verstand van zaken.
De artsen hebben ook altijd gelijk in de gaten dat zij er meer verstand van heeft,zij vragen ook gelijk of zij in de zorg zit!
Anita bedankt voor je mail ik ben er blij en niet blij mee.
Maar ik heb er zelf om gevraagt,mijn vader zou zeggen wie zijn billen brand moet op de blaren ziten ha ha ha .
Maar van hier uit hele lieve groetje riekie

Door Riekie op Donderdag, 10 Juli 2008 - 20:49:

Hallo Anita
Nou zeg dat is schrikken de arts die jij benoemd dr bracke is mijn eigen cardioloog.
En als iemand mij de afgelopen twee jaar heeft gesteund en naar een oplossing heeft gezocht.
Dan is dat dr bracke wel,ook mijn man heeft heel veel steun en begrip ontvangen voor de eerste keer in enentwintig jaar.
Daarom vind ik dit diep triest dat het jou weer over komt dat je niet word gelooft.
Ik ben nu wel extra op mijn hoede als hij een opmerking in die richting zal maken!!
Ook mijn man schrik hier van ,hij zegt hoe komen zij daar bij om dat zomaar te zeggen??
En dat dr bracke dat zegt maakt dat hij ook goed op zal letten wat er gezegt gaat worden!!
Maar voor jou valt dit nu zeker rauw op je dak ,vooral als jij deze p.m al vier jaar heb.
Bij mij brak de eerste draad al naar twee dagen,de tweede draad naar twee maanden en de derde draad naar ongeveer een jaar.
De p.m sprong naar twee maanden uit de pochet,en na vier weken weer los van de borstspier.
Gelukkig is tegen mij en mijn man gezegt dat ik wel ongelooflijk veel pech heb gehad.
Maar anita ik geloof jou wel en ik hou je op de hoogte als ik bij bracke ben geweest.
Wel eng hoor ,maar ik heb wel geleerd om mijn mondje goed te roeren.
Kom ook dat ik een dochter heb die verpleegkundige is die praten toch anders dan wij.
Dat gaat er ooit flink op ,en ik denk dat daar ook het verschil ligt mijn dochter praat als brugman maar wel met verstand van zaken.
De artsen hebben ook altijd gelijk in de gaten dat zij er meer verstand van heeft,zij vragen ook gelijk of zij in de zorg zit!
Anita bedankt voor je mail ik ben er blij en niet blij mee.
Maar ik heb er zelf om gevraagt,mijn vader zou zeggen wie zijn billen brand moet op de blaren ziten ha ha ha .
Maar van hier uit hele lieve groetje riekie

Door Anita op Vrijdag, 11 Juli 2008 - 18:33:

Lieve Riekie Bracke zelf is een goede arts hoor.De eerste keer voor 4 jaar terug was hij echt super.Maar nu waardoor weet ik niet maar toen we om raad kwamen dat ik het vermoede had dat die nu alweer na 4 dagen in mijn borts recht op ging staan.Konden we wel gelijk komen en we moesten eerst 2 uur wachten.Maar eerst was hij erg bezorgt en daarna zegt hij zo van doe je het echt niet zelf nou toen was ik dus echt boos maar helaas ik klapte dicht .Maar ik ga nog een gedicht naar hem sturen misschien weet hij het dan.Ik had ook zo gevraagt of ze hem in de buik wilde zetten maar hij zegt dat dat mijn laatste plaats is en ik er nog vele zal moeten hebben.Ik snap ook niet waar dit gedrag van hem op eens van daan komt de eerste keer was hij super bezorgt.Misschien heeft er zoiets raars wel in de brief gestaan van ons ziekenhuis maar dat ga ik echt nog wel uit zoeken.Gister belde ze dat ik toch nog meer test moest komen doen want die black ouds waar ik voor ging zijn nog niet weg.En Ron van mijn gaat in aug mee naar de cardioloog en we gaan nog langs onze huisarts want die kent mijn al meer dan 20 jaar.Weet je het mooie van dit alles is dat ik niet eens naar de cardioloog ben gegaan omdat mijn pm weer los zat want dat was ik toch al gewent..Dus voor de black ouds ging ik en toen wilde hij me ter opsevatie opnemen.En door een ego en vloeistof kwamen ze er achter ,dus toen moest alles in een keer zeer snel.Vandaar dat ik deze uitspraak ook helemaal niet snap..Ik hoop dat ze ooit is zeggen van sorry Anita het was een foute vraag van ons je hebt gewoon altijd pech gehad..lieve groetjes Anita en laat je niet kisten.

Door Riekie op Zondag, 13 Juli 2008 - 11:47:

Hallo Anita
Nou a.s dinsdag moet ik voor de efo!!
Ik knijp hem als een ouwe dief ,niet normaal meer.
Ik heb al zoveel efo gehad dus zou ik wel rustiger mogen zijn.
Maar niks is minder waar,ik zie er tegen op als tegen een grote berg!
Maar hopelijk heeft deze arts wel het succes waar ik op hoop!!
Maar ik heb er zelf wel een hard hooft in,het is al div malen geprobeert en steeds weer mislukt.
En je komt er nooit beter uit maar altijd weer hou je er iets van over.
Mijn hart fibrilleert constant en ook de flutter.
Daarom hoe langer het ritme er is hoe moeilijker het word om hem weg te krijgen!
Maar toch wil deze arts een kans hij hoop dat het hem wel lukt?????
Maar als ik het niet doe dan werk je niet mee ,en dan kunnen zij niet alles uit sluiten.
Dus doe ik het wel weer naar uitstel van drie maanden.
Anita ik mail wel weer als ik terug ben ,hoe het allemaal is gegaan.
ook naar mijn p.m gaan zij kijken,met de handjes .
Een of anderen arts gaat dat onderzoek doen!!!
Maar ik hou mijn mond echt niet als je aan mijn p.m komt dat doet zeer ,niet te filmen.
Maar anita ik hoe je op de hoogte.
Groeten Riekie brrrrrrrrrr bangerik.

Door Loes op Zondag, 13 Juli 2008 - 12:01:

Riekie, heel veel succes dinsdag!!!! En hou het in de gaten he. Als jij denkt dat het niet goed voor je is, niet doen! En vooral....door blijven ademen :-) Ik wens je heel veel succes en sterkte en hoop dat deze artsen een heeeele goede dag voor je hebben!

Groeten van Loes

Door riekie op Zondag, 13 Juli 2008 - 16:38:

Hallo Loes
bedankt voor je steun,en loes het onderzoek is niet op maandag van trillende handjes heeft hij hopelijk geen last ha ha ha
Maar schrik heb ik wel.Maar natuurlijk laat ik zomaar niet van alles met mij lijf doen.
Ik weet dat het niet gemakelijk is de plaats van de flutter is erg moeilijk .
En het boezemfibrilleren word ook een harde noot om te kraken!
Maar ik hou alles in de gaten zover als dat mogelijk is!
Ik heb de laaste keer een stilstand gehad toen de flutter werd weggebrand.
Maar je komt ook weer snel bij gelukkig.
Maar ik denk ook dat mijn grootste angst is dat je zoveel weet.
Het heeft zijn voors en tegen hoe je ook benaderd het is gewoon een vervelend onderzoek.
Maar ik worsteld mijn daar ook wel door heen.
Jullie horen nog wel hoe het allemaal verlopen is.
Groeten Riekie

Door Anita. op Maandag, 14 Juli 2008 - 12:32:

Hoi Riekie ik wens jou heel veel sterkte voor de efo.Ik weet dat het niet fijn is heb het zelf ook al twee keer gehad..O ja ik stuur mijn gedichten door naar Bracke kijken of hij hier wat mee gaat doen.En Woensdag krijgen we een gesprek met onze huisarts..Lieve groetjes en sterkte liefs Anita.

Door marion op Maandag, 14 Juli 2008 - 22:38:

hoi riekie,


ik wens je veel sterkte voor morgen, en hoop dat het nu eindelijk eens goed komt.
ik begrijp dat je je zorgen maakt, en er tegenop ziet, kan me helemaal voorstellen.
je krijgt toch wel verdoving? of een roesje?
afijn we zullen het nog wel lezen,sterkte

anita,
jij ook heel veel sterkte, tis gewoon allemaal niet te geloven waar je allemaal doorheen moet.
moet misschien zelf ook voor een 2e keer(in 1 jaar tijd) een pulmonale venen ablatie laten doen.
moet ook morgen naar de cardioloog, pm. vangt niet alle boezemfibr. op, medicijnen helpen niet, alleen een cardioversie, 2 weken geleden 2 keer..
als je een pm hebt, denkt iedreen dat je klachten voorbij zijn, nou dus niet, vraag me nu ook af waarom ik er een heb gekregen...
groetjes marion

Door Riekie op Woensdag, 16 Juli 2008 - 15:45:

Hallo Mario en anita
Nou ik ben weer thuis,alles is goed gegaan.
Dr bracke had gelijk er is een verbindig aangegroeid!
hij heeft het opnieuw geabeleerd en de boezem inwendig gedifebrileerd is gelukt tot vanmorgen.
Het hart fibrileerd weer ,zou ook moeilijk zijn om dat vast te houden zij dr bracke,
Ook heeft hij ondekt dat er in de linkerboezem ook een flutter zit.
Maar daar kan hij erg moeilijk bij,maar hij had het over een ander soort p.m???Ik hoor dat 8 sept weer.
Maar deze p.m is nog niet zo oud die heb ik nu twee jaar.
Het ziekenfons zal daar geen toestemming voor lenen denk ik?
Maar al met al is zijn vermoeden uitgekomen en voor mij de bevesting dat het niet tussen mijn oren zit ,maar tussen de oksels!!
Alles is hier nog niet mee opgelost ,maar hij en ik weten nu dat er iets niet goed is met het hart!
Bedank voor jullie steun .
Groeten Riekie

Door marion op Woensdag, 16 Juli 2008 - 18:46:

hoi riekie,


fijn dat je het achter de rug hebt, en dat er wel degelijk iets aan de hand is, misschien inderdaad een andere pm.
en ik mag toch aannemen dat je verzekering deze wel zal vergoeden!
ik moeten misschien ook een nieuwe pulm. venen ablatie ondergaan, misschien wel binnen enkele maanden, en ga er toch ook maar vanuit dat dit weer vergoed word, al die ziekenhuisopnamen en cardioversies kosten ook klauwen met geld, maar eerlijk, ik dacht ook meteen eventjes of het wel vergoed word, moet nl. toestemming vragen want de behandeling is in belgie.
nu in ieder geval weer eventjes rust hè?
groetjes marion

Door Anita. op Woensdag, 16 Juli 2008 - 21:12:

Hoi Riekie wat fijn dat je weer thuis bent..
Ik ben vandaag naar onze arts geweest en hij neemt nog kontact op met Bracke want hij zegt dat ze mijn oude gegevens ingelezen hebben .En dat is van de radboud waar ik die flinke aanvaarding metCardioloog dr Bos had .Hoop dat hij gelijk heeft en dan moeten ze het nog verwijderen uit mijn doosier .Verder zegt hij dat ik gewoon erop moet rekenen dat ik om de zoveel tijd de klos zal zijn met mijn pm.Daar mijn lichaam het niet wil hebben.Mijn arts gaat ze ook zeggen dat ik zelf mijn pm 8 weken heb laten tape om te proberen dat hij dan bleef zitten op z`n plek.Dus ik ben wel opgelucht dat hij me wel gelooft hij zegt ik ken jou tenslotte al meer dan 20 jaar .En helaas zijn die black ouds ook met mijn 2 draaden niet weg..Riekie ik hoop dat je gauw is geen last meer hebt van al die storingen en dat er niets meer aan groeit.Lieve groetjes van Anita.

Door Riekie op Donderdag, 17 Juli 2008 - 18:27:

Hallo Anita
Ja als de artsen eenmaal een dosier schrijven dat het aan jou ligt.
eemt elk ziekenhuis het klakkeloos over.
En het beste is dan om het te laten verwijderen!
Ik zelf heb dat ook laten doen toen een cardioloog zij dat ik overal aan het winkelen was om mijn gelijkt te halen.
Zij had ongelijk en de cardioloog die mij onderzocht had binnen twee min gevonden waar aan lag een dubbeldraad breuk!
Ik heb toen verzocht dat het werd verwijderd uit mijn dosier.
Nou daar ging wel wat tijd overheen maar het is wel verwijderd.
En wat jij verteld over een en twee draden daar gingen bij mijn de black ouds ook niet mee weg.
En wat betreft de nieuwe p.m?ik heb net een nieuwe twee jaar oud.
Ik denk dat het ziekenfons zegt van wacht maar twee jaar dan ben je weer toe aan een nieuwe p.m en zet dan maar de goede p.m erin??
Ik weet wel dr bracke was erg duidelijk en vriendelijk toen hij mij de uitslag vertelde.
Hij had gelijk en ik ook! helaas is het boezemfibrilleren alweer terug de dag na de ingreep.
De dokter en ik kijken daar niet van op ,het was ook een gokpoging met een beetje gelukt was het weg gebleven.
Maar ik had hier rekening mee gehouden dus erg tegen vallen doe het niet!
Ik zeg maar zo niet geschoten is altijd mis.
maar anita je moet gewoon proberen om je gevoel tegen dr bracke te vertellen hij kan heel goed luisteren.
Sterkte en ga ervoor!!
Groeten Riekie

Door riekie op Donderdag, 17 Juli 2008 - 18:31:

Hallo Anita
Ja als de artsen eenmaal een dosier schrijven dat het aan jou ligt.
eemt elk ziekenhuis het klakkeloos over.
En het beste is dan om het te laten verwijderen!
Ik zelf heb dat ook laten doen toen een cardioloog zij dat ik overal aan het winkelen was om mijn gelijkt te halen.
Zij had ongelijk en de cardioloog die mij onderzocht had binnen twee min gevonden waar aan lag een dubbeldraad breuk!
Ik heb toen verzocht dat het werd verwijderd uit mijn dosier.
Nou daar ging wel wat tijd overheen maar het is wel verwijderd.
En wat jij verteld over een en twee draden daar gingen bij mijn de black ouds ook niet mee weg.
En wat betreft de nieuwe p.m?ik heb net een nieuwe twee jaar oud.
Ik denk dat het ziekenfons zegt van wacht maar twee jaar dan ben je weer toe aan een nieuwe p.m en zet dan maar de goede p.m erin??
Ik weet wel dr bracke was erg duidelijk en vriendelijk toen hij mij de uitslag vertelde.
Hij had gelijk en ik ook! helaas is het boezemfibrilleren alweer terug de dag na de ingreep.
De dokter en ik kijken daar niet van op ,het was ook een gokpoging met een beetje gelukt was het weg gebleven.
Maar ik had hier rekening mee gehouden dus erg tegen vallen doe het niet!
Ik zeg maar zo niet geschoten is altijd mis.
maar anita je moet gewoon proberen om je gevoel tegen dr bracke te vertellen hij kan heel goed luisteren.
Sterkte en ga ervoor!!
Groeten Riekie

Door Anita op Maandag, 21 Juli 2008 - 11:09:

Hoi Riekie ik heb op advies van onze huisarts een brief naar Bracke geschreven,en onze huisarts beld zelf nog naar mijn cardioloog.Hoop dat het dan ook echt verdwijnt uit mijn dosier.
IK heb ook een bericht van Bracke zelf op deze site gezet..Daar gaat het ook over twindler.Dat vond ik toen ik zocht naar dit probleem.Nu las ik dat er stond dat hij drie personen kende met dit probleem.Volgens mijn zijn er vele meer.Alleen wij twee al ja toch.Mijn pm zit nu ook alweer los hoor.Hij gaat recht op in mijn borst staan.En als ik op mijn zij ga liggen wat moet kunnen klapt hij de andere kant op dus niet goed.Hoop dat de draden nu uit de knup blijven.Maar vertrouwen erin heb ik totaal niet..Wel balen voor jou dat het weer niets heeft uitgehaald.Want toch hoop je steeds weer stiekum dat het nu wel geholpen heeft.Ook ik hoop steeds dat hij dit keer wel blijft zitten ..

Door anoniem op Woensdag, 18 Februari 2009 - 00:31:

Het lezen van de gedichten van jou doet mijn haren overeind rijzen

Bij deze wil ik jouw,Anita prijzen

Ik kon hetzelf nooit zo verwoorden

het gevecht,intense verdriet en onverklaarbare pijnen die bij mij hoorden

Jouw levensverhaal lijkt op mijn levensverhaal

Waar ik enorm van baal

Maar toch een beetje blij

dat er meer mensen zijn zoals wij


Het is een schrale troost,maar je gedichten geven mij kracht

Om niet toe te geven aan die onmacht

maar te vechten voor mijn recht

en blijven geloven in wat ik zeg

Door Anita op Vrijdag, 20 Februari 2009 - 15:09:

Dankjewel anoniem voor je compliment.
Helaas zijn deze gedichten op waarheid berust.
Had het ook graag anders gezien maar dat is niet zo.Naar jaren van elende ben ik er nog steeds niet hoor.Gelukkig heb ik nu een hele fijne cardioloog maar goed ik was ook bij z`n zieleknijper en die vertelde mijn gelukkig dat er in mijn hoofd niets mis is.Dus daar mogen de artsen het voor mijn dan mee doen.Inmiddels heb ik 2 pm in mijn lijf omdat ze bang zijn dat deze ook weer uit zijn pocket gaat.Maar ik heb meer last van de losse als van de pm die nog goed op z`n plaatst zit..En ja je moet zeker in jezelf geloven,daarom schrijf ik al deze gedichten en vaak neem ik ze mee naar de arts en laat het ze lezen hoe ik me onder dit alles voel.Ik wens je sterkte en blijf voor jezelf op komen want een andere doet het niet voor je hoor.Lieve groetjes van Anita.

Door anoniem op Zondag, 22 Februari 2009 - 22:10:

Beste Anita

Excuses nog voor mijn bemoeienis met jouw leventje.Dat neemt niet weg dat ik zeker bewondering voor je heb.
Net als jij,worstel ik ook al heel lang met veel problemen met en buiten de pacemaker om.Ik loop nu inmiddels 3 jaar bij een haptonoom die me aanhoort en masseert waardoor ik me ontspan en die de pijnen wat draaglijker maakt. Een wereldmens die me eindelijk niet voor gek verklaart. Het is fijn als mensen je geloven!Soms denk je wel eens voor mij hoeft het niet meer,het is goed zo!Maar ja zonder pacemaker kan je niet leven,maar soms ben je zo moe......
Fijn dat je eindelijk een goeie cardioloog hebt gevonden en vind dit alles heel vervelend voor je dat het allemaal niet over rozen gaat.
Ik wens je ook heel veel sterkte en veel geluk en zal je gedichtjes zeker blijven lezen op deze site.

Veel liefs

Door Anita op Maandag, 23 Februari 2009 - 18:07:

Dank je wel en ik hoop voor jou dat er gauw ook een arts komt die jou wil geloven.Want dat is het ergste dat ze je voor gek verklaren..En trouwns je hoeft mijn geen excusses aan te bieden hoor ik heb het juist hier neer gezet zodat ze voor de meeste herkenbaar zijn.En ik los het op door ze op te schrijven mijn rot gevoel over de pm zal ook nooit over gaan hoor .En ook ik heb vaak gedacht haal dat ding maar uit mijn lijf dan ben ik er van af maar ook ik kan niet leven zonder..Em helaas hoort dat ding bij mijn leven ookal verpest hij er veel.liefs Anita.

Door anoniem op Dinsdag, 24 Februari 2009 - 16:35:

Beste Anita

Ik heb inmiddels al een hele goeie cardioloog maar hier in nederland zitten ze aan een protocol vast als je begrijpt wat ik bedoel.En een hoop is ook een geldkwestie.De chirurgen durven de operatie niet aan ik moet dus uitzingen totdat het moment daar is en op dat moment kijken en beslissen ze wat ze kunnen gaan doen.Inmiddels heb ik al 7 verwisselingen gehad en deze moet er mettertijd uit.In de loop der jaren zijn er verkeerde beslissingen gemaakt en kunnen ze nu weinig voor mij doen.Bofkont he? Dat krijg je als je in "mijn tijd" al op jonge leeftijd een pacemaker krijgt voor levenslang.Gelukkig voor de mensen na mij zijn de technieken en onderzoeken nu stukken verbeterd,maar helaas niet in mijn geval.Ik wil niet afwachten tot het moment daar is zoals de doktoren zeggen,dit heb ik al te vaak gedaan!Ik ben dus naarstig op zoek naar een cardioloog in het buitenland die meer mogen uitvoeren en verder zijn met de ontwikkelingen desnoods vlieg ik daarheen wanneer ik geopereerd moet worden,want aan al die onzekerheid heb ik niets.Ik heb nog een gezin waar ik voor wilt gaan maar tot nu toe nog geen resultaat,althans geen arts die ik kan mailen over mijn situatie. Misschien weet jij iets?

Door mieke op Vrijdag, 27 Februari 2009 - 17:42:

dag anita
Meisje toch ik zit hier te wenen als ik je gedichte leest
Het is fijn hoe jij je kunt uitdrukken ik zit in de zelfde situatie.
Altijd dat ongeloof .
En ten einde vinden ze het toch.
Ik heb de gekst dingen al mee gemaakt.
We hebben het zo al zwaar genoeg .
Tegen mij hebben ze ook al eens gezegd ja meisje wat kunne we er aan doen .
En weg was hij .
Ik werd gek er van
wie is de dokter hij toch ik niet .
Ik lag op de hard bewaking 4dagen en zag zo op de monitor dat er wat was .
Ben al jaren in behandeling
Een hele voor geschiedenis
Heb ook twee pacemaker gehad de een hebben ze er moeten uit halen die stond uit
En was weer aan ge gaan en konden hem niet uit zetten met de computer
Toen zij ook de huisdokter neem maar een kalmeer pilletje.
er is niets aan de had .
maar na een week begonnen mij Benne te schokken
toe naar het ziekenhuis en ja hoor niets aan de hand .
nu zit ik met een probleem ze hebben die draad laten zitten en die geeft storing
ik vertel je dit dat je een beetje mijn situatie begrijp
en ik niet sta te kletsen van ik begrijp je .
ben er mee na Aalst(gent) geweest maar konden hem er iet uit halen
ze hadden er een stuk van af gedaan in gleuven
en hadden tegen me gezegd dat ze hem nog konden gebruiken .
liegen daar kan ik eg niet tegen het is mijn lichaam
en ik wil wetten wat ze er mee doen.
Heb een ader dokter genome nu ..
Dat achter volgt je ook .
Dan begint alles weer van voor
je eerst bewijze dat word je zo moe .
En dat ben je al.
Zo als je wat wil vragen doe maar
het is te veel om allemaal te schrijven nu.
Ben ik blij dat ik hier bij uit gekomen ben geef me veel steun
sterkte Anita
mieke

Door mieke op Zaterdag, 28 Februari 2009 - 20:54:

30 jaar sta je aan mijn zij
Soms maakte je me blij maar ook gek van verdriet
Als ik dan dacht nu kan ik beginnen te leven
Dan duurt het maar even dat fijne leven
maar dan sta ik weer even stil
Wat voel ik daar het is niet waar
Wat komt er nu weer bij
je maak me niet zo blij
Al weer die leidings weg
En dat eeuwig gevecht gaan ze me geloven
Dat is nog de grootste plaag
En voel ik dit wel echt
het zit niet tussen mijn twee oren ik ben er mee geboren .

Maar eens komt de tijd dan gaat het niet meer
het raakt op dat branden
En die bundels die je voor ons verstop
En alle draden die jij nodig heb worden in mij gestopt
maar ik geef het niet op
ik heb ook recht op een goed leven al duurt het maar even
Met vallen en op staan sla ik me er door heen
Waar haal ik toch die kracht
En hoe verwerk ik de onmacht god mag het weten

Door Anita op Maandag, 02 Maart 2009 - 11:39:

bang,,,,,,,

ik was een schuw bang vogeltje
een ja knikkert een mee lopertje
nu jaaaaaaaaren later
ben ik nog steeds niet z,n al te goede pratert
maar alles zo maar pikken,dat doe ik niet meer
en dat is voor mijn al een hele eer
ze kunnen me nog steeds van alles wijs maken
maar het is geen last meer ,die ik dan moet dragen
nee nu moeten ze het eerst aan mijn vragen
ik tel de weken ,en de dagen
dat ze van mijn ,het woordje nee kunnen verdragen
voor sommige mensen is het moeilijk te begrijpen
dat ze met zeuren,en drammen niets meer zullen berijken
als ik nu het woordje nee heb gezecht
blijft het soms toch nog een gevecht
nee ze leggen zich er niet zomaar bij neer
ze blijven het proberen keer op keer
maar ik hou me stevig vast,aan het woordje nee wat ik heb gezecht
want net als ieder ander mens,heb ik ook een recht
nee ik ben nog lange niet hun knecht
nog steeds ben ik bang om mensen hiermee af te schrikken
maar ook ik hoef toch niet alles te pikken
langzaam zullen ze er aan moeten wennen
dat ze nu een andere anita leren kennen......

Door Anita op Maandag, 02 Maart 2009 - 11:46:

Ik en mijn oude ik............


Als ik soms door de bomen het bos niet meer zie,
Dan zeg ik tegen mezelf kom op zeg tel van een tot drie.
Ik wil niet steeds bouwen aan die stenen muur,
Ookal kost het me nog zoveel uur.
Ik wil gewoon zelf weer is voelen,
Wat ze toch met vrij zijn bedoelen,
En is geen pijntje hier of dan weer daar,
Nee gewoon mezelf is kunnen zijn,dat is toch niet zo raar.
Niet steeds hoeven doen ,wat artsen tegen me zeggen,
Nee gewoon even alles kunnen doen al was het dan maar effe.
Soms bekruipt me het rare gevoel,
Wat is toch in dit leven mijn doel,
Het is niet veel wat ik voor mezelf vraag,
Gewoon weer is de oude Anita te kunnen zijn lijkt me echt supergaaf.
Even niet meer ziek te hoeven zijn ,
Owat lijkt me z`n leven fijn,
Ik wil niet zitten klagen,of liggen te zaggen,
Maar soms blijf ik zitten met al mijn vragen,
Een antwoord krijgen zal ik wel niet,
Maar om niet de oude te kunnen zijn ,doet soms pijn en verdriet.
Als ik mezelf dan weer zo hoor denk ik ,jeetje je zingt weer het oude klaag lied.
Dan pak ik mezelf maar weer is stevig aan,
En zeg toe stel je is niet zo aan ,ook dit kan jij weer doorstaan..............

Door Anita op Maandag, 02 Maart 2009 - 11:50:

Hallo Mieke ook ik ben al vanaf mijn 28 ste bezig .En heb nu al 6 pm gehad..En nu zitten er na de laatste keer 2 nog in mijn lijf.De oude draad heeft hij er wel uit kunnen halen.Ze hebben ook weer 2 nieuwe getrokken maar de pijn blijft.Nu als ik wat doe met mijn linker arm dat klap de losse pm tegen de andere waardoor ik dus steeds het gevoel heb van een stroom stoot.Ook zijn ze nog steeds aan het onderzoeken waar die black ouds vandaan komen.Maar ook ik laat me echt niet meer kisten hoor...En ja gedichten schrijven helpt mijn echt om alles van me af te kunnen zetten.Ben benieuwd of ze bij jou ook ooit nog de 2 eruit gaan halen.Wij gaan woensdag weer op gesprek en dan vraag ik wel of nummer 2 eruit word gehaalt of hij dat gaat doen zal het niet weten maar vraag het wel en leg hem ook uit wat er steeds gebeurt.Groetjes en stekte Anita.

Door mieke op Maandag, 02 Maart 2009 - 19:47:

Dag Anita
je moet eens vragen of die tweed pm geen storing geeft aan de eerst pm.
En zeker als ze over elkaar vijven
Dat kan niet goed zijn .
Mij hebben ze gezegd dat de pm die uit stond bij na altijd terug aan gaat en contact zoek met die andere pm
gelukkig is die er uit .
Ik zou het toch eens na vragen
Maar niet elke dokter gaat je de waarheid zeggen
Ik heb het ook moeten horen van een ander dokter in Aalst
Ik was eerst in Leuven in behandeling
nu in genk
En hij zij ook kind als iemand na twee maanden nog last heeft van zijn pm dan is er eist.
Ik heb het ook ergens beschreven op deze site
Ik heb het gevonden en er het er bij gezet
Ik hoor wel hoe het af loop
Groetjes Mieke
Sterkte Anita

Door mieke op Maandag, 02 Maart 2009 - 19:51:

Dag me even voorstelen ik ben 50jaar
en heb al last van toen ik 19 jaar was.
Heeft 10jaar geduurd voor ze wisten wat er was
had 300hartslag per minuut
Nu zij ze veel verder dan toe gelukkig maar
ik heb een abulasie gehad van de bundel van kent en 5jaar later de bundel van his daar ik weer hartritmes storingen had .
Met pacemaker voelde je aan mijn pols dan was het 70
Maar van binnen voelde het raar
Dat hebben ze toe kunne vast stelen daar ze p toppen zagen
Nu kom ik terug waar om ik dit schrijf
Je bent inderdaad moe en kort van adem .
En zeker het eerste jaar nu is het bij jullie misschien anders
Daar jullie nog geen abulasie hebben gedaan .
Maar de klachten zij het zelfde
Ik had ook eerst het gevoel of mijn bloed druk niet mee wouw
Ik had eerst een draad voor de boven kamer te prikkelen
En doen samen te trekken
En op mijn aandringen heb ik nu de onder kamer ook geprikkeld
En het gin veel beter toen .
Nu ik wil jullie geen schrik aan jagen
Maar ik had op een moment twee pacemakers
Ik heb daar mee in de krant gestaan 4jaar gelede nu
En na het verwijderen van een er van is nu een lead draad blijven zitten
Die geeft storing
Dat is een groot probleem ik ben er mee na gent( aalst ) geweest om te verwijderen
Daar zij ze er in gespecialiseerd
Maar het gin niet daar ze in Leuven er een stuk van hadden af gedaan.
En ze zijde me in Leuven dat die nog gebruik kon worde was niet waar .
Om een lang verhaal nu kort te houden
Is er iemand die een lead draad heeft en het zelfde probleem
En vragen over pacemaker kan je bij mij te recht heb al 30jaar ervaring er mee
De gekste klachten zijn zo gek nog niet alles wat je voelt ga het bij uw dokter melden


--------------------------------------------------------------------------------

Door Anita op Zondag, 08 Maart 2009 - 10:58:

Soms ..................


Soms doen mensen dingen,
Omdat andere hun daartoe dwingen.
Ik wring mij in allerlei bochten
Maar vind niet de dingen waar ik zo naar zochten.
Ik kan andere nooit geen pijn doen of verdriet,
Als het wel gebeurt ben ik de gene die ervan volschiet.
Maar soms moet je dan toch pijnlijke keuzes maken,
En heb je toch die andere onbewust weten te raken,
Maar dat kleine woordje nee,
Valt voor mij dan ook niet mee,
Dagen lang ben ik erover aan het nadenken,
Om het te zeggen zonder die ander te moeten krenken,
En soms doet het mijn ook z`n pijn,
En zou ik willen dat het anders mocht zijn.
Maar vandaag lukt het mij gewoon even niet,
En dat doet me dan pijn en verdriet.
Om mensen voor het hooft te stoten valt mij o zo zwaar,
Sommige snappen het niet of vinden het raar.
Maar zo ben ik,een meid met een zachte blik..............

Door Anita op Zondag, 08 Maart 2009 - 11:00:

bang,,,,,,,

ik was een schuw bang vogeltje
een ja knikkert een mee lopertje
nu jaaaaaaaaren later
ben ik nog steeds niet z,n al te goede pratert
maar alles zo maar pikken,dat doe ik niet meer
en dat is voor mijn al een hele eer
ze kunnen me nog steeds van alles wijs maken
maar het is geen last meer ,die ik dan moet dragen
nee nu moeten ze het eerst aan mijn vragen
ik tel de weken ,en de dagen
dat ze van mijn ,het woordje nee kunnen verdragen
voor sommige mensen is het moeilijk te begrijpen
dat ze met zeuren,en drammen niets meer zullen berijken
als ik nu het woordje nee heb gezecht
blijft het soms toch nog een gevecht
nee ze leggen zich er niet zomaar bij neer
ze blijven het proberen keer op keer
maar ik hou me stevig vast,aan het woordje nee wat ik heb gezecht
want net als ieder ander mens,heb ik ook een recht
nee ik ben nog lange niet hun knecht
nog steeds ben ik bang om mensen hiermee af te schrikken
maar ook ik hoef toch niet alles te pikken
langzaam zullen ze er aan moeten wennen
dat ze nu een andere anita leren kennen......

Door anoniem op Zondag, 08 Maart 2009 - 21:02:

Ik moet leren
surfen over de golven.
Ik moet me laten dragen
door het water en gaan waar
het water me naartoe leidt.
Alles wat ik kan doen is
proberen om op de golven te
blijven, ik heb geen
controle over de diepte
van de zee, de kracht
van de wind.

isabel allende

Door anoniem op Zondag, 08 Maart 2009 - 21:16:

Jouw privé-domein

Ga op een rustige plek zitten met
je ogen dicht en zorg dat niemand
je kan storen.Je gaat namelijk een
wandeling maken.Alleen.
Naar een plek die helemaal voor jou
gemaakt is.Beeld je in dat je door
een fantastisch landschap wandelt.
Misschien zie je bloemen,struiken,
bomen of vergezichten.Wat ruik je?
Wat hoor je?
Er loopt een pad doorheen en daarop
wandel jij.Steeds verder.
Totdat er een grote poort
erschijnt.Jij hebt de sleutel,gaat
naar binnen en sluit de poort weer
af.Je stapt binnen in het mooiste
landschap dat je ooit hebt gezien.
Je kijkt rond en geniet.Van de
stilte en van het zijn met jezelf.
je hebt niemand nodig.
Deze plek is van jou en je kunt er
zo vaak naar terugkeren als je zelf
wilt.Als je genoeg gezien,
gevoeld,gehoord en geroken hebt
keer je weer terug door dezelfde
poort en sluit hem af.

Door anita l op Donderdag, 04 Juni 2009 - 15:01:

Jij kan het..........


Het leven kent pieken en dalen,
Toch moet je er het beste uit halen,
Je moet bij zorgelijke momenten,
Ook aan de leuke herinneringen denken,
Niet denken ja jij hebt makkelijk praten,
Gewoon een keer alle shit achter je laten,
Ga erop uit doe is iets geks,iets heel anders,
Of laat ze gewoon lopen die waterlanders,
Ja gewoon is huilen,laat je gaan,
Je hoeft je niet altijd groot te houden,
Men zal je heus niet in de kou laten staan,
Denk niet niemand begrijpt me,ik ben alleen,
Dat is niet waar ,ik ben er voor je ,ik ga negens heen,
Je bent al opener over je gevoelens dat is goed,
Dat is de juiste weg die je bewandelen moet,
Neem de rust ,neem de tijd gewoon jou gevoelens uiten,
Je niet van de wereld afsluiten,
Wil je lachen ,praten,schreeuwen ,of schelden,
Je weet me te vinden ,je hoeft je maar te melden,
Probeer het ,maak er wat van,
Het zal allemaal wel goed komen ik weet dat het kan....................
Want ik ben en blijf jou zus.
En dat ik om je geef zeg ik jou ook gerust.

Anita.

Door Anita op Donderdag, 04 Juni 2009 - 15:03:

Verborgen gevoel....


Jij daar in mijn lichaam,
Klein stukje haat,
Klein stukje verdriet,
Ik heb jou verborgen achter een masker,
Zo is er niemand die het ziet,
Jij daar in mijn lichaam,
Gevoel als ik naar iets of iemand kijk,
Je bent zo onberijkbaar,
En er is niemand die het begrijpt,
Jij daar in mijn lichaam,
Die zorgt voor grote strijd,
Pijn,verdriet en woede van andere,
Waar moet ik dat alles kwijt,
Jij daar in mijn lichaam,
Mijn intens verdriet,
Ik kan jou niet altijd bekoren,
Omdat niemand mijn gevoelens ziet,
Jij daar in mijn lichaam,
In het donker van de nacht,
Ik weet dat ik het soms niet wil voelen,
Dat ik het soms niet wil weten,
Maar ik ga er niet tegen in,
Want nu ik bedenk dit te weten,
Is het meer een nieuw begin,
En ik ben zelf de gene die me daarbij dwing..............
Anita.

Door janneke op Maandag, 06 Februari 2012 - 12:04:

Hoi Anita,

Ik doe mijn eind scriptie over pacemakers.
En wil jou gedicht van do 4 juni in mijn verslag verwerken.
Ik wens jou het allebeste toe en Gods zegen!

Mvg

Janneke Versteeg