Ervaringsverhalen
terug naar het overzicht van de verhalen
Ervaringsverhaal
Mijn 1ste inplanting gebeurde op 06 december 1981 onder het linker sleutelbeen.
In mei 1984 werd er vastgesteld dat er een technische storing was.
Er werd me verzekerd dat een nieuwe pacemaker niet hoefde en na een kleine ingreep men die storing wel zou
kunnen oplossen. Op 21 mei 1984 werd ik dan onder volledige verdoving op de operatietafel gelegd.
Toen ik méér dan een halve dag later wakker werd, voelde ik vooral links pijn, maar ook rechts.
Een verpleegster van dienst kwam me snel vertellen dat ik een nieuwe pacemaker aan de rechterkant had...!
Wat was er gebeurd?
Van de dokters hoorde ik natuurlijk niet veel maar wel via een verpleegster (aangetrouwde familie), die het
volgende te horen kreeg van collega's die er bij waren:
- Na 90 minuten (of langer?) had men de storing nog steeds niet kunnen herstellen
- Plotseling zou ik me rechtop getrokken hebben (waar ik me natuurlijk niets van herinner) met tot gevolg dat
al het materiaal dat voorlopig, weliswaar gesteriliseerd, op mijn buik rustte (pacemaker inbegrepen) op de grond viel!
- Waarschijnlijk was de anesthesist hier wel fout bezig en/of moest ik minstens vastgebonden geweest zijn
om zulks te voorkomen.
- Paniek alom. Mijn gevallen pacemaker was ofwel niet meer bruikbaar, ofwel niet meer te steriliseren.
- In het ziekenhuis tevergeefs gezocht naar eenzelfde model!
- Koortsachtig en snel naar wie weet waar (andere ziekenhuizen?) gebeld om de juiste pacemaker te vinden.
- Uiteindelijk een ambulancier gestuurd waar het model te vinden was.
- Na veel verloren tijd die nieuwe pacemaker dan ingebracht onder het rechter sleutelbeen.
- Van horen zeggen zou alles minstens 6 uur geduurd hebben!
- Na een paar dagen stelde mijn echtgenote vast (in het hospitaal waar ik nog steeds verbleef) dat mijn linkerarm
gezwollen was. Noch de dokters noch de verpleegsters hadden daar iets van opgemerkt.
- Een dokter werd er bijgehaald en die bevestigde me dat ik een trombose had aan de linkerarm.
- Na vele maanden, met o.a. een speciale armbeschermer, was alles eindelijk goed afgelopen.
Vrijwillig heb ik noch de naam van het ziekenhuis, noch namen van dokters of verpleegsters vernoemd.
Alles is uiteindelijk goed verlopen en met deze wou ik gewoon een echt gebeurd verhaal van
pacemaker-perikelen vertellen. Misschien kan het helpen om zulke toestanden in de toekomst te vermijden.